شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٤

[ برگشتن سپاه ايران از خسرو و رها كردن شيرويه از بند ]

كه هرگز كس اندر جهان آن نديد * نه از پير سر كار دانان شنيد

چنويى بدست يكى پيش كار * تبه شد تو تيمار و تنگى مدار

تو بىرنجى از كارها برگزين * چو خواهى كه يا بى بداد آفرين

كه نيك و بد اندر جهان بگذرد * زمانه دم ما همى بشمرد

اگر تخت يا بى اگر تاج و گنج * وگر چند پوينده باشى برنج

سر انجام جاى تو خاكست و خشت * جز از تخم نيكى نبايدت كشت

[ در بيدادى كردن خسرو و ناسپاسى سپاه او ]

[ در بيدادى كردن خسرو و ناسپاسى سپاه او ]

بدان نامور تخت و جاى مهى * بزرگى و ديهيم شاهنشهى

جهاندار همداستانى نكرد * از ايران و توران بر آورد گرد

چو آن دادگر شاه بيداد گشت * ز بيدادى كهتران شاد گشت

بيامد فرخ زاد آزرمگان * دژم روى با زيردستان ژكان

ز هر كس همى خواسته بستدى * همى اين بران آن برين بر زدى

بنفرين شد آن آفرينهاى پيش * كه چون گرگ بيداد گر گشت ميش

بياراست بر خويشتن رنج نو * نكرد آرزو جز همه گنج نو

چو بىآب و بىنان و بىتن شدند * ز ايران سوى شهر دشمن شدند

هر آن كس كزان بتّرى يافت بهر * همى دود نفرين بر آمد ز شهر

يكى بىهنر بود نامش گراز * كزو يافتى خواب و آرام و ناز

كه بودى هميشه نگهبان روم * يكى ديو سر بود بيداد و شوم

چو شد شاه باداد بيدادگر * از ايران نخست او بپيچيد سر

دگر زاد فرخ كه نامى بدى * بنزديك خسرو گرامى بدى

نيارست كس رفت نزديك شاه * همه زاد فرخ بدى بار خواه

شهنشاه را چون پر آمد قفيز * دل زاد فرخ تبه گشت نيز

يكى گشت با سالخورده گراز * ز كشور بكشور بپيوست راز

گر از سپهبد يكى نامه كرد * بقيصر و را نيز بد كامه كرد

به دو گفت برخيز و ايران بگير * نخستين من آيم ترا دستگير

چو آن نامه برخواند قيصر سپاه * فراز آوريد از در رزمگاه

بياورد لشكر هم آنگه ز روم * بيامد سوى مرز آباد بوم

[ برگشتن سپاه ايران از خسرو و رها كردن شيرويه از بند ]

[ برگشتن سپاه ايران از خسرو و رها كردن شيرويه از بند ]

[ چو آگاه شد زان سخن شهريار * همى داشت آن كار دشوار خوار ]

[ بدانست كان هست كار گراز * كه گفته ست با قيصر رزمساز ]

بدان كش همى خواند و او چاره جست * همى داشت آن نامور شاه سست

ز پرويز ترسان بد آن بدنشان * ز درگاه او هم ز گردنكشان

شهنشاه بنشست با مهتران * هر آنكس كه بودند ز ايران سران

ز انديشهء پاك دل را بشست * فراوان ز هر گونه‌يى چاره جست

چو انديشهء روشن آمد فراز * يكى نامه بنوشت نزد گراز

كه از تو پسنديدم اين كاركرد * ستودم ترا نزد مردان مرد

ز كردارها برفزودى فريب * سر قيصر آوردى اندر نشيب

چو اين نامه آرند نزديك تو * پر انديشه كن راى تاريك تو