شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٢

[ ساختن خسرو ، ايوان مداين را ]

فرستاد و رفتند ز ايوان شاه * گرانمايه استاد با نيك خواه

همى برد داناى رومى رسن * همان مرد را نيز با خويشتن

بپيمود بالاى كار و برش * كم آمد ز كار از رسن هفت رش

رسن باز بردند نزديك شاه * بگفت آنك با او بيامد به راه

چنين گفت رومى كه ار زخم كار * برآوردمى بر سر اى شهريار

نه ديوار ماندى نه طاق و نه كار * نه من ماندمى بر در شهريار

بدانست خسرو كه او راست گفت * كسى راستى را نيارد نهفت

رها كرد هر كو بزندان بدند * بدانديش گر بىگزندان بدند

مر او را يكى بدره دينار داد * بزندانيان چيز بسيار داد

بران كار شد روزگار دراز * بكردار آن شاه را بُد نياز

چو شد هفت سال آمد ايوان بجاى * پسنديدهء خسرو پاك راى

مر او را بسى آب داد و زمين * درم داد و دينار و كرد آفرين

همى كرد هر كس بايوان نگاه * بنوروز رفتى بدان جايگاه

كس اندر جهان زخم چونين نديد * نه از كاردانان پيشين شنيد

يكى حلقه زرين بدى ريخته * از ان چرخ كار اندر آويخته

فروهشته زو سرخ زنجير زر * بهر مهره‌يى در نشانده گهر

چو رفتى شهنشاه بر تخت عاج * بياويختندى ز زنجير تاج

بنوروز چون بر نشستى بتخت * بنزديك او موبد نيك بخت

فروتر ز موبد مهان را بدى * بزرگان و روزى دهان را بدى

به زير مهان جاى بازاريان * بياراستندى همه كاريان

فرومايه تر جاى درويش بود * كجا خوردش از كوشش خويش بود

فروتر بريده بسى دست و پاى * بسى كشته افگنده در زير جاى

ز ايوان ازان پس خروش آمدى * كز آوازها دل به جوش آمدى

كه اى زيردستان شاه جهان * مباشيد تيره دل و بدگمان

هرانكس كه او سوى بالا نگاه * كند گردد انديشهء او تباه

ز تخت كيان دور تر بنگريد * هرانكس كه كهتر بود بشمريد

و زان پس تن كشتگان را به راه * كزان بگذرى كرد بايد نگاه

و ز ان پس گنهكار و گر بىگناه * نماندى كسى نيز در بند شاه

به ارزانيان جامه‌ها داد نيز * ز ديبا و دينار و هر گونه چيز

هر آن كس كه درويش بودى به شهر * كه او را نبودى ز نوروز بهر

بدرگاه ايوانش بنشاندند * درمهاى گنجى برافشاندند

پر از بيم بودى گنهكار ازوى * شده مردم خفته بيدار ازوى

مناديگرى ديگر اندر سراى * برفتى گه بازگشتن بجاى

كه اى نامور پر هنر سركشان * ز بيشى چه جوييد چندين نشان

به كار اندر انديشه بايد نخست * بدان تا شود ايمن و تن درست

[ سگاليد هر كار و زان پس كنيد * دل مردم كم سخن مشكنيد ]

برانداخت بايد پس آنگه بريد * سخنهاى داننده بايد شنيد