شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١٠

[ ساختن خسرو ، ايوان مداين را ]

همى سبز در سبز خوانى كنون * برين گونه سازند مكر و فسون

چو بشنيد پرويز بر پاى خاست * بآواز او بر يكى جام خواست

كه بود اندر آن جام يك من نبيد * بيك دم مى روشن اندر كشيد

چنين گفت كاين گر فرشته بدى * ز مشك و ز عنبر سرشته بدى

و گر ديو بودى نگفتى سرود * همان نيز نشناختى زخم رود

بجوييد در باغ تا اين كجاست * همه باغ و گلشن چپ و دست راست

دهان و برش پر ز گوهر كنم * برين رود سازانش مهتر كنم

چو بشنيد رامشگر آواز اوى * همان خوب گفتار دمساز اوى

فرود آمد از شاخ سرو سهى * همى رفت با رامش و فرّهى

بيامد بماليد بر خاك روى * به دو گفت خسرو چه مردى بگوى

به دو گفت شاها يكى بنده‌ام * بآواز تو در جهان زنده‌ام

سراسر بگفت آنچ بود از بنه * كه رفت اندر آن يك دل و يك تنه

بديدار او شاد شد شهريار * بسان گلستان به ماه بهار

بسركش چنين گفت كاى بدهنر * تو چون حنظلى بار بد چون شكر

چرا دور كردى تو او را ز من * دريغ آمدت او درين انجمن

بآواز او شاد مى دركشيد * همان جام ياقوت بر سر كشيد

برين گونه تا سر سوى خواب كرد * دهانش پر از در خوشاب كرد

ببد باربد شاه رامشگران * يكى نامدارى شد از مهتران

سر آمد كنون قصهء باربد * مبادا كه باشد ترا يار بد

[ از ايوان خسرو كنون داستان * بگويم كه پيش آمد از راستان ]

جهان بر كهان و مهان بگذرد * خردمند مردم چرا غم خورد

بسى مهتر و كهتر از من گذشت * نخواهم من از خواب بيدار گشت

همانا كه شد سال بر شست و شش * نه نيكو بود مردم پيرِ كش

چو اين نامور نامه آيد ببن * ز من روى كشور شود پر سخن

ازان پس نميرم كه من زنده‌ام * كه تخم سخن من پراگنده‌ام

هر آنكس كه دارد هش و راى و دين * پس از مرگ بر من كند آفرين

كنون از مداين سخن نو كنم * صفتهاى ايوان خسرو كنم

[ ساختن خسرو ، ايوان مداين را ]

[ ساختن خسرو ، ايوان مداين را ]

چنين گفت روشن دل پارسى * كه بگذاشت با كام دل چار سى

كه خسرو فرستاد كسها بروم * بهند و بچين و بآباد بوم

برفتند كاريگران سه هزار * ز هر كشورى آنك بد نامدار

از يشان هر آن كس كه استاد بود * ز خشت و ز گچ بر دلش ياد بود

چو صد مرد بيرون شد از روميان * ز ايران و اهواز و ز هر ميان

از يشان دلاور گزيدند سى * از ان سى دو رومى و دو پارسى

بر خسرو آمد جهان ديده مرد * برو كار و زخم بنا ياد كرد

گرانمايه رومى كه بد هندسى * بگفتار بگذشت از پارسى

به دو گفت شاه اين ز من در پذير * سخن هرچ گويم ز من ياد گير