شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣١

[ رفتن كىكاوس به مازندران ]

منوچهر كردى بدين پيش دست * نكردى برين بر دل خويش پست

يكى چاره بايد كنون اندرين * كه اين بد بگردد ز ايران زمين

چنين گفت پس طوس با مهتران * كه اى رزم ديده دلاور سران

مر اين بند را چاره اكنون يكيست * بسازيم و اين كار دشوار نيست

هيونى تكاور بر زال سام * ببايد فرستاد و دادن پيام

كه گر سر به گل دارى اكنون مشوى * يكى تيز كن مغز و بنماى روى

مگر كو گشايد لب پندمند * سخن بر دل شهريار بلند

بگويد كه اين اهرمن داد ياد * در ديو هرگز نبايد گشاد

مگر زالش آرد ازين گفته باز * و گرنه سر آمد نشان فراز

سخنها ز هر گونه بر ساختند * هيونى تكاور برون تاختند

رونده همى تاخت تا نيمروز * چو آمد بر زال گيتى فروز

چنين داد از نامداران پيام * كه اى نامور با گهر پور سام

يكى كار پيش آمد اكنون شگفت * كه آسانش اندازه نتوان گرفت

برين كار گر تو نبندى كمر * نه تن ماند ايدر نه بوم و نه بر

يكى شاه را بر دل انديشه خاست * بپيچيدش آهرمن از راه راست

برنج نياگانش از باستان * نخواهد همى بود همداستان

همى گنج بىرنج بگزايدش * چراگاه مازندران بايدش

اگر هيچ سر خارى از آمدن * سپهبد همى زود خواهد شدن

همى رنج تو داد خواهد بباد * كه بردى ز آغاز با كىقباد

تو با رستم شير ناخورده سير * ميان را ببستى چو شير دلير

كنون آن همه باد شد پيش اوى * بپيچيد جان بدانديش اوى

چو بشنيد دستان بپيچيد سخت * تنش گشت لرزان بسان درخت

همى گفت كاوس خود كامه مرد * نه گرم آزموده ز گيتى نه سرد

كسى كو بود در جهان پيش گاه * برو بگذرد سال و خورشيد و ماه

كه ماند كه از تيغ او در جهان * بلرزند يك سر كهان و مهان

نباشد شگفت ار به من نگرود * شوم خسته گر پند من نشنود

و رين رنج آسان كنم بر دلم * از انديشهء شاه دل بگسلم

نه از من پسندد جهان آفرين * نه شاه و نه گردان ايران زمين

شوم گويمش هرچ آيد ز پند * ز من گر پذيرد بود سودمند

وگر تيز گردد گشادست راه * تهمتن هم ايدر بود با سپاه

پر انديشه بود آن شب ديرباز * چو خورشيد بنمود تاج از فراز

كمر بست و بنهاد سر سوى شاه * بزرگان برفتند با او به راه

خبر شد بطوس و بگودرز و گيو * برهّام و گرگين و گردان نيو

كه دستان بنزديك ايران رسيد * درفش همايونش آمد پديد

پذيره شدندش سران سپاه * سرى كو كشد پهلوانى كلاه

چو دستان سام اندر آمد بتنگ * پذيره شدندش همه بىدرنگ

برو سركشان آفرين خواندند * سوى شاه با او همى راندند