شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٠٥

[ كشتن شيرين ، مريم را و بند كردن خسرو شيروى را ]

بفرمان ز دوزخ تو كردى بهشت * همان خوب كردى تو كردار زشت

چنين گفت خسرو كه شيرين به شهر * چنان بد كه آن بىمنش تشت زهر

كنون تشت مى شد بمشكوى ما * برين گونه پر بو شد از بوى ما

ز من گشت بَد نام شيرين نخست * ز پر مايگان نامدارى نجست

همه مهتران خواندند آفرين * كه بىتاج و تختت مبادا زمين

بهى آن فزايد كه توبه كنى * مه آن شد بگيتى كه تو مه كنى

كه هم شاه و هم موبد و هم ردى * مگر بر زمين سايهء ايزدى

[ كشتن شيرين ، مريم را و بند كردن خسرو شيروى را ]

[ كشتن شيرين ، مريم را و بند كردن خسرو شيروى را ]

ازان پس فزون شد بزرگى شاه * كه خورشيد شد آن كجا بود ماه

همه روز با دخت قيصر بدى * همو بر شبستانش مهتر بدى

ز مريم همى بود شيرين به درد * هميشه ز رشكش دو رخساره زرد

بفرجام شيرين ورا زهر داد * شد آن نامور دخت قيصر نژاد

ازان چاره آگه نبد هيچ كس * كه او داشت آن راز تنها و بس

چو سالى بر آمد كه مريم بمرد * شبستان زرّين بشيرين سپرد

چو شيرويه را سال شد بر دو هشت * به بالا ز سى سالگان برگذشت

بياورد فرزانگان را پدر * بدان تا شود نامور پر هنر

همى داشت موبد مر او را نگاه * شب و روز شادان بفرمان شاه

چنان بد كه يك روز موبد ز تخت * بيامد بنزديك آن نيك بخت

چو آمد بنزديك شيرويه باز * هميشه ببازيش بودى نياز

يكى دفترى ديد پيش اندرش * نوشته كليله بران دفترش

بدست چپ آن جوان سترگ * بريده يكى خشك چنگال گرگ

سُروى سر گاوميشى براست * همى اين بران بر زدى چونك خواست

غمى شد دل موبد از كار اوى * ز بازى و بيهوده كردار اوى

بفالش بد آمد هم آن چنگ گرگ * شخ گاو و راى جوان سترگ

ز كار زمانه غمى گشت سخت * ازان برمنش كودك شوربخت

كجا طالع زادنش ديده بود * ز دستور و گنجور بشنيده بود

سوى موبد موبد آمد بگفت * كه بازيست با آن گرانمايه جفت

بشد زود موبد بگفت آن بشاه * همى داشت خسرو مر او را نگاه

ز فرزند رنگ رخش زرد شد * ز كار زمانه پر از درد شد

ز گفتار مرد ستاره شمر * دلش بود پر درد و پيچان جگر

همى گفت تا كردگار سپهر * چگونه نمايد بدين كرده چهر

چو بر پادشاهيش بيست و سه سال * گذر كرد شيرويه بفراخت يال

بيازرد زو شهريار بزرگ * كه كودك جوان بود و گشته سترگ

پر از درد شد جان خندان اوى * و ز ايوان او كرد زندان اوى

هم آن را كه پيوستهء او بدند * گه راى جستن بر او شدند

[ بسى ديگر از مهتر و كهتران * كه بودند با او ببند گران ]

همى بر گرفتند زيشان شمار * كه پُرسه فزون آمد از سه هزار