شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٠٤

[ پند دادن بزرگان ، خسرو را ]

نرفتند نزديك خسرو سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

فرستاد خسرو مهان را بخواند * بگاه گرانمايگان بر نشاند

بديشان چنين گفت كاين روز چند * نديدم شما را شدم مستمند

بيازردم از بهر آزارتان * پر انديشه گشتم ز تيمارتان

همى گفت و پاسخ نداد ايچ كس * ز گفتن زبانها ببستند بس

هر آن كس كه او داشت آزار و خشم * يكايك بموبد نمودند چشم

چو موبد چنان ديد بر پاى خاست * بخسرو چنين گفت كاى راد و راست

بروز جوانى شدى شهريار * بسى نيك و بد ديدى از روزگار

شنيدى بسى نيك و بد در جهان * ز كار بزرگان و كار مهان

كنون تخمهء مهتر آلوده شد * بزرگى ازين تخمهء پالوده شد

پدر پاك و مادر بود بىهنر * چنان دان كه پاكى نيايد ببر

ز كژّى نجويد كسى راستى * كه از راستى بركنى كاستى

دل ما غمى شد ز ديو سترگ * كه شد يار با شهريار بزرگ

بايران اگر زن نبودى جزين * كه خسرو به دو خواندى آفرين

نبودى چو شيرين بمشكوى او * بهر جاى روشن بدى روى او

نياكانت آن دانشى راستان * نكردند ياد از چنين داستان

چو گشت آن سخنهاى موبد دراز * شهنشاه پاسخ نداد ايچ باز

[ چنين گفت موبد كه فردا پگاه * بياييم يك سر بدين بارگاه ]

[ مگر پاسخ شاه يابيم باز * كه امروزمان شد سخنها دراز ]

دگر روز شبگير برخاستند * همه بندگى را بياراستند

يكى گفت موبد ندانست گفت * دگر گفت كان با خرد بود جفت

سيوم گفت كامروز پاسخ دهد * سزد زو كه آواز فرخ نهد

همه موبدان بر گرفتند راه * خرامان برفتند نزديك شاه

بزرگان گزيدند جاى نشست * بيامد يكى مرد تشتى بدست

چو خورشيد رخشنده پالوده گشت * يكايك بران مهتران برگذشت

بتشت اندرون ريختش خون گرم * چو نزديك شد تشت بنهاد نرم

ازان تشت هر كس به پيچيد روى * همه انجمن گشت پر گفت و گوى

همى كرد هر كس بخسرو نگاه * همه انجمن خيره از بيم شاه

بايرانيان گفت كاين خون كيست * نهاده بتشت اندر از بهر چيست

به دو گفت موبد كه خون پليد * كزو دشمنش گشت هر كش بديد

چو موبد چنين گفت برداشتش * همه دست بر دست بگذاشتش

ز خون تشت پر مايه كردند پاك * بشستند روشن به آب و به خاك

چو روشن شد و پاك تشت پليد * بكرد آنك او شسته بد پرنبيد

بمى بر پراگند مشك و گلاب * شد آن تشتِ بىرنگ چون آفتاب

ز شيرين بران تشت بد رهنمون * كه آغاز چون بود و فرجام چون

بموبد چنين گفت خسرو كه تشت * همانا بد اين گر دگر گونه گشت

به دو گفت موبد كه نوشه بدى * پديدار شد نيكوى از بدى