شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٠٣

[ پند دادن بزرگان ، خسرو را ]

ابا ياره و طوق و زرين كمر * بهر مهره‌يى در نشانده گهر

دو صد برده تا مجمر افروختند * برو عود و عنبر همى سوختند

دو صد مرد برناى فرمانبران * ابا هر يكى نرگس و زعفران

همه پيش بردند تا باد بوى * چو آيد ز هر سو رساند بدوى

همه پيش آن كس كه با بوى خوش * همى رفت با مشك صد آبكش

كه تا ناورد ناگهان گرد باد * نشاند بران شاه فرخ نژاد

چو بشنيد شيرين كه آمد سپاه * بپيش سپاه آن جهاندار شاه

يكى زرد پيراهن مشكبوى * بپوشيد و گلنارگون كرد روى

يكى از برش سرخ ديباى روم * همه پيكرش گوهر و زرّ بوم

بسر بر نهاد افسر خسروى * نگارش همه پيكر پهلوى

از ايوان خسرو بر آمد به بام * بروز جوانى نبد شادكام

همى بود تا خسرو آنجا رسيد * سرشكش ز مژگان برخ بر چكيد

چو روى ورا ديد بر پاى خاست * به پرويز بنمود بالاى راست

زبان كرد گويا بشيرين سخن * همى گفت زان روزگار كهن

بنرگس گل و ارغوان را بشست * كه بيمار بد نرگس و گل درست

بدان آبدارى و آن نيكوى * زبان تيز بگشاد بر پهلوى

كه تهما هژبرا سپهبد تنا * خجسته كيا گرد شير اوژنا

كجا آن همه مهر و خونين سرشك * كه ديدار شيرين بد او را پزشك

كجا آن همه روز كردن بشب * دل و ديده گريان و خندان دو لب

كجا آن همه بند و پيوند ما * كجا آن همه عهد و سوگند ما

همى گفت و ز ديده خوناب زرد * همى ريخت بر جامهء لاژورد

به چشم اندر آورد زو خسرو آب * بزردى رخش گشت چون آفتاب

فرستاد بالاى زرين ستام * ز رومى چهل خادم نيك نام

كه او را بمشكوى زرّين برند * سوى خانهء گوهر آگين برند

ازان جايگه شد بدشت شكار * ابا باده و رود و با ميگسار

چو از كوه و ز دشت برداشت بهر * همى رفت شادى كنان سوى شهر

ببستند آذين به شهر و به راه * كه شاه آمد از دشت نخچير گاه

ز ناليدن بوق و بانگ سرود * هوا گشت ز آواز بىتار و پود

چنان خسروى برز و شاخ بلند * ز دشت اندر آمد بكاخ بلند

ز مشكوى شيرين بيامد برش * ببوسيد پاى و زمين و برش

بموبد چنين گفت شاه آن زمان * كه بر ما مبر جز بنيكى گمان

مرين خوب رخ را بخسرو دهيد * جهان را بدين مژدهء نو دهيد

مر او را بآيين پيشى بخواست * كه آن رسم و آيين بد آنگاه راست

[ پند دادن بزرگان ، خسرو را ]

[ پند دادن بزرگان ، خسرو را ]

چو آگاهى آمد ز خسرو به راه * بنزد بزرگان و نزد سپاه

كه شيرين بمشكوى خسرو شدست * كهن بود كار جهان نو شدست

همه شهر زان كار غمگين شدند * پر انديشه و درد و نفرين شدند