شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٠٢

[ رفتن خسرو به شكار و ديدن شيرين و فرستادن به شبستان خود ]

كهن گشته اين نامهء باستان * ز گفتار و كردار آن راستان

همى نو كنم گفته‌ها زين سخن * ز گفتار بيدار مرد كهن

بود بيست شش بار بيور هزار * سخنهاى شايسته و غمگسار

نبيند كسى نامهء پارسى * نوشته بابيات صد بار سى

اگر باز جويى درو بيست بد * همانا كه كم باشد از پانصد

چنين شهريارى و بخشنده‌يى * بگيتى ز شاهان درخشنده‌يى

نكرد اندرين داستانها نگاه * ز بدگوى و بخت بد آمد گناه

حسد كرد بد گوى در كار من * تبه شد بر شاه بازار من

چو سالار شاه اين سخنهاى نغز * بخواند ببيند بپاكيزه مغز

ز گنجش من ايدر شوم شادمان * كزو دور بادا بد بدگمان

و ز ان پس كند ياد بر شهريار * مگر تخم رنج من آيد ببار

كه جاويد باد افسر و تخت اوى * ز خورشيد تابنده تر بخت اوى

چنين گفت داننده دهقان پير * كه دانش بود مرد را دستگير

غم و شادمانى ببايد كشيد * ز هر شور و تلخى ببايد چشيد

جوانان داننده و با گهر * نگيرند بىآزمايش هنر

چو پرويز ناباك بود و جوان * پدر زنده و پور چون پهلوان

ورا در زمين دوست شيرين بدى * برو بر چو روشن جهان بين بدى

پسندش نبودى جزو در جهان * ز خوبان و ز دختران مهان

ز شيرين جدا بود يك روزگار * بدانگه كه بد در جهان شهريار

بگرد جهان در بىآرام بود * كه كارش همه رزم بهرام بود

چو خسرو بپردخت چندى به مهر * شب و روز گريان بدى خوب چهر

[ رفتن خسرو به شكار و ديدن شيرين و فرستادن به شبستان خود ]

[ رفتن خسرو به شكار و ديدن شيرين و فرستادن به شبستان خود ]

چنان بُد كه يك روز پرويز شاه * همى آرزو كرد نخچيرگاه

بياراست برسان شاهنشهان * كه بودند ازو پيشتر در جهان

چو بالاى سيصد بزرّين ستام * ببردند با خسرو نيك نام

هزار و صد و شست خسرو پرست * پياده همى رفت ژوپين بدست

هزار و چهل چوب و شمشير داشت * كه ديباى در بر زره زير داشت

پس اندر بدى پانصد بازدار * هم از واشه و چرغ و شاهين كار

ازان پس برفتند سيصد سوار * پس بازداران با يوز دار

بزنجير هفتاد شير و پلنگ * بديباى چين اندرون بسته تنگ

پلنگان و شيران آموخته * بزنجير زرّين دهن دوخته

قلاده بزر بسته صد بود سگ * كه در دشت آهو گرفتى بتگ

پس اندر ز رامشگران دو هزار * همه ساخته رود روز شكار

به زير اندرون هر يكى اشترى * بسر بر نهاده ز زر افسرى

ز كرسى و خرگاه و پرده سراى * همان خيمه و آخُر چارپاى

شتر بود پيش اندرون پانصد * همه كرده آن بزم را نامزد

ز شاهان برناى سيصد سوار * همى راند با نامور شهريار