شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣٠

[ رفتن كىكاوس به مازندران ]

ابا پهلوانان ايران بهم * همى راى زد شاه بر بيش و كم

چو رامشگرى ديو زى پرده دار * بيامد كه خواهد بر شاه بار

چنين گفت كز شهر مازندران * يكى خوشنوازم ز رامشگران

اگر درخورم بندگى شاه را * گشايد بر تخت او راه را

برفت از بر پرده سالار بار * خرامان بيامد بر شهريار

بگفتا كه رامشگرى بر درست * ابا بربط و نغز رامشگرست

بفرمود تا پيش او خواندند * بر رود سازانش بنشاندند

ببربط چو بايست بر ساخت رود * بر آورد مازندرانى سرود

كه مازندران شهر ما ياد باد * هميشه بر و بومش آباد باد

كه در بوستانش هميشه گلست * بكوه اندرون لاله و سنبلست

هوا خوشگوار و زمين پر نگار * نه گرم و نه سرد و هميشه بهار

نوازنده بلبل بباغ اندرون * گرازنده آهو براغ اندرون

هميشه بياسايد از خفت و خوى * همه ساله هر جاى رنگست و بوى

گلابست گوئى بجويش روان * همى شاد گردد ز بويش روان

دى و بهمن و آذر و فروردين * هميشه پر از لاله بينى زمين

همه ساله خندان لب جويبار * بهر جاى باز شكارى به كار

سراسر همه كشور آراسته * ز ديبا و دينار و ز خواسته

بتان پرستنده با تاج زر * همه نامداران بزرّين كمر

[ رفتن كىكاوس به مازندران ]

[ رفتن كىكاوس به مازندران ]

چو كاوس بشنيد از او اين سخن * يكى تازه انديشه افگند بن

دل رزمجويش ببست اندران * كه لشكر كشد سوى مازندران

چنين گفت با سر فرازان رزم * كه ما سر نهاديم يك سر ببزم

اگر كاهلى پيشه گيرد دلير * نگردد ز آسايش و كام سير

من از جم ّ و ضحّاك و از كىقباد * فزونم ببخت و بفرّ و بداد

فزون بايدم زان ايشان هنر * جهانجوى بايد سر تاجور

سخن چون به گوش بزرگان رسيد * از ايشان كس اين راى فرّخ نديد

همه زرد گشتند و پرچين به روى * كسى جنگ ديوان نكرد آرزوى

كسى راست پاسخ نيارست كرد * نهانى روان شان پر از باد سرد

چو طوس و چو گودرز كشواد و گيو * چو خرّاد و گرگين و رهّام نيو

به آواز گفتند ما كهتريم * زمين جز بفرمان تو نسپريم

ازان پس يكى انجمن ساختند * ز گفتار او دل بپرداختند

نشستند و گفتند با يكدگر * كه از بخت ما را چه آمد بسر

اگر شهريار اين سخنها كه گفت * بمى خوردن اندر نخواهد نهفت

ز ما و ز ايران بر آمد هلاك * نماند برين بوم و بر آب و خاك

كه جمشيد با فرّ و انگشترى * بفرمان او ديو و مرغ و پرى

ز مازندران ياد هرگز نكرد * نجست از دليران ديوان نبرد

فريدون پر دانش و پر فسون * همين را روانش نبد رهنمون

اگر شايدى بردن اين بد بسر * به مردى و گنج و بنام و هنر