شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٣

[ پادشاهى جمشيد هفت سد سال بود ]

[ كجا شير مردان جنگ آورند * فروزندهء لشكر و كشورند ]

[ كزيشان بود تخت شاهى بجاى * و زيشان بود نام مردى بپاى ]

[ بسودى سه ديگر گره را شناس * كجا نيست از كس بريشان سپاس ]

[ بكارند و ورزند و خود بدروند * بگاه خورش سرزنش نشنوند ]

[ ز فرمان تن آزاده و ژنده پوش * ز آواز پيغاره آسوده گوش ]

[ تن آزاد و آباد گيتى به روى * بر آسوده از داور و گفتگوى ]

[ چه گفت ان سخن سخن گوى آزاده مرد * كه آزاده را كاهلى بنده كرد ]

[ چهارم كه خوانند اهتو خوشى * همان دست‌ورزان ابا سر كشى ]

[ كجا كارشان همگنان پيشه بود * روانشان هميشه پر انديشه بود ]

[ بدين اندرون سال پنجاه نيز * بخورد و بورزيد و بخشيد چيز ]

[ ازين هر يكى را يكى پايگاه * سزاوار بگزيد و بنمود راه ]

كه تا هر كس اندازهء خويش را * ببيند بداند كم و بيش را

بفرمود پس ديو ناپاك را * به آب اندر آميختن خاك را

هرانچ از گل آمد چو بشناختند * سبك خشت را كالبد ساختند

به سنگ و به گچ ديو ديوار كرد * نخست از برش هندسى كار كرد

چو گرمابه و كاخهاى بلند * چو ايوان كه باشد پناه از گزند

ز خارا گهر جست يك روزگار * همى كرد از و روشنى خواستار

بچنگ آمدش چند گونه گهر * چو ياقوت و بيجاده و سيم و زر

[ ز خارا بافسون برون آوريد * شد آراسته بندها را كليد ]

[ دگر بويهاى خوش آورد باز * كه دارند مردم ببويش نياز ]

چو بان و چو كافور و چون مشك ناب * چو عود و چو عنبر چو روشن گلاب

پزشكى و درمان هر دردمند * در تندرستى و راه گزند

همان رازها كرد نيز آشكار * جهان را نيامد چنو خواستار

گذر كرد از ان پس بكشتى بر آب * ز كشور بكشور گرفتى شتاب

چنين سال پنجه برنجيد نيز * نديد از هنر بر خرد بسته چيز

همه كردنيها چو آمد بجاى * ز جاى مهى برتر آورد پاى

بفرّ كيانى يكى تخت ساخت * چه مايه به دو گوهر اندر نشاخت

كه چون خواستى ديو برداشتى * ز هامون بگردون بر افراشتى

چو خورشيد تابان ميان هوا * نشسته برو شاه فرمان روا

جهان انجمن شد بر آن تخت او * شگفتى فرو مانده از بخت او

بجمشيد بر گوهر افشاندند * مران روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودين * بر آسوده از رنج روى زمين

بزرگان بشادى بياراستند * مى و جام و رامشگران خواستند

چنين جشن فرّخ ازان روزگار * بما ماند از ان خسروان يادگار

چنين سال سيصد همى رفت كار * نديدند مرگ اندران روزگار

ز رنج و ز بدشان نبد آگهى * ميان بسته ديوان بسان رهى

بفرمان مردم نهاده دو گوش * ز رامش جهان پر ز آواى نوش