شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٩

[ نامه نوشتن خسرو به قيصر و پاسخ قيصر و خواستن او دار مسيح ]

ترا داد يزدان به پاكى نژاد * كسى چون تو از پاك مادر نزاد

فريدون چو ايران بايرج سپرد * ز روم و ز چين نام مردى ببرد

برو آفرين كرد روز نخست * دلش را ز كژّى و تارى بشست

همه بىنيازى و نيك اخترى * بزرگى و مردى و افسونگرى

تو گويى كه يزدان شما را سپرد * و ز ان ديگران نام مردى ببرد

هنر پرور و راد و بخشنده گنج * ازين تخمه هرگز نبد كس برنج

نهادند بر دشمنان باژ و ساو * بدانديشتان باركش همچو گاو

ز هنگام كسرى نوشين روان * كه بادا هميشه روانش جوان

كه از ژرف دريا بر آورد پى * بران گونه ديوار بيدار كى

ز تركان همه بيشهء نارون * بشستند و بىرنج گشت انجمن

ز دشمن برستند چندى جهان * برو آفرين از كهان و مهان

ز تازى و هندى و ايرانيان * ببستند پيشش كمر بر ميان

روارو چنين تا بمرز خزر * ز ارمينيه تا در باختر

ز هيتال و ترك و سمرقند و چاچ * بزرگان با فرو اورند و تاج

همه كهتران شما بوده‌اند * برين بندگى بر گوا بوده اند

كه شاهان ز تخم فريدون بدند * دگر يك سر از داد بيرون بدند

بدين خويشى اكنون كه من كرده‌ام * بزرگى بدانش بر آورده‌ام

بدانگونه شادم كه تشنه بر آب * وگر سبزهء تيره بر آفتاب

جهاندار بيدار فرخ كناد * مرا اندرين روز پاسخ كناد

يكى آرزو خواهم از شهريار * كجا آن سخن نزد او هست خوار

كه دار مسيحا بگنج شماست * چو بينيد دانيد گفتار راست

بر آمد برين ساليان دراز * سزد گر فرستد بما شاه باز

بدين آرزو شهريار جهان * ببخشايد از ما كهان و مهان

ز گيتى بروبر كنند آفرين * كه بىتو مبادا زمان و زمين

بدان من ز خسرو پذيرم سپاس * نيايش كنم روز و شب در سه پاس

همان هديه و باژ و ساوى كه من * فرستم بنزديك آن انجمن

پذيرد پذيرم سپاسى بدان * مبيناد چشم تو روى بدان

شود فرخ اين جشن و آيين ما * درخشان شود در جهان دين ما

همان روزهء پاك يك شنبدى * ز هر در پرستندهء ايزدى

برو سوكواران بمالند روى * بروبر فراوان بسايند موى

شود آن زمان بر دل ما درست * كه از كينه دلها بخواهيم شست

كه بود از گه آفريدون فراز * كه با تور و سلم اندر آمد براز

شود كشور آسوده از تاختن * بهر گوشه‌يى كينها ساختن

زن و كودك روميان برده اند * دل ما ز هر گونه آزرده اند

برين خويشى ما جهان رام گشت * همه كار بيهوده پدرام گشت

درود جهان آفرين بر تو باد * همان آفرين زمين بر تو باد

چو آن نامهء قيصر آمد ببن * جهاندار بشنيد چندان سخن