شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٧

[ نامه نوشتن خسرو به قيصر و پاسخ قيصر و خواستن او دار مسيح ]

ز نخچير و از مى بيك سو كشيد * بدان چندگه روى كس را نديد

همه مهتران سوى موبد شدند * ز هر گونه‌يى داستانها زدند

بدان تا چه بد نامور شاه را * كه بر بست بر كهتران راه را

چو بشنيد موبد بشد نزد شاه * به دو داد يك سر پيام سپاه

چنين داد پاسخ ورا شهريار * كه من تنگ دل گشتم از روزگار

ز گفتار اين مرد اختر شناس * ز گردون گردان شدم ناسپاس

بگنجور گفت آن يكى پرنيان * بياور يكى رقعه اندر ميان

بياورد گنجور و موبد بديد * دلش تنگ شد خامشى برگزيد

ازان پس به دو گفت يزدان بس است * كجا برتر از دانش هر كس است

گر ايدونك ناچار گردان سپهر * دگرگون نمايد بجوينده چهر

بتيمار كى باز گردد ز بد * چنين گفته از دانشى كى سزد

جز از شادمانيت هرگز مباد * ز گفتار ايشان مكن هيچ ياد

ز موبد چو بشنيد خسرو سخن * بخنديد و كارى نو افگند بن

دبير پسنديده را خواند پيش * سخن گفت با او ز اندازه بيش

[ نامه نوشتن خسرو به قيصر و پاسخ قيصر و خواستن او دار مسيح ]

[ نامه نوشتن خسرو به قيصر و پاسخ قيصر و خواستن او دار مسيح ]

بقيصر يكى نامه فرمود شاه * كه بر نِه سزاوار شاهى كلاه

كه مريم پسر زاد زيبا يكى * كه هرگز نديدى چنو كودكى

نشايد مگر دانش و تخت را * و گر در هنر بخشش و بخت را

چو من شادمانم تو شادان بزى * كه شاهى و گردنكشى را سزى

چو آن نامه نزديك قيصر رسيد * نگه كرد و توقيع پرويز ديد

بفرمود تا گاودم بر درش * دميدند و پر بانگ شد كشورش

ببستند آيين ببى راه و راه * پر آواز شيروى پرويز شاه

بر آمد هم آواز رامشگران * همه شهر روم از كران تا كران

بدرگاه بردند چندى صليب * نسيم گلان آمد و بوى طيب

بيك هفته زين گونه با رود و مى * ببودند شادان ز شيروى كى

بهشتم بفرمود تا كاروان * بيامد بدرگاه با ساروان

صد اشتر ز گنج درم بار كرد * چو پنجه شتر بار دينار كرد

ز ديباى زربفت رومى دويست * كه گفتى ز زر جامه با رز يكيست

چهل خوان زرين پايه بسد * چنان كز در شهر ياران سزد

همان چند زرّين و سيمين دده * بگوهر بر و چشمشان آژده

بمريم فرستاد چندى گهر * يكى نرّه طاووس كرده بزر

چه از جامهء نرم رومى حرير * ز در و زبرجد يكى آبگير

همان باژ كشور كه تا چار بار * ز دينار رومى هزاران هزار

فرستاده چون مرد رومى چهل * كجا هر چهل بود بيدار دل

گوى پيش رو نام او خانگى * كه همتا نبودش بفرزانگى

همى شد برين گونه با ساروان * شتربار دينار ده كاروان

چو آگاهى آمد بپرويز شاه * كه پيغمبر قيصر آمد ز راه