شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٦

[ زادن شيرويه - پسر خسرو - به مرغوا ]

نبودى نه انديشه كردى ز بد * چنان كز ره نامداران سزد

سيم بهره گاه نيايش بدى * جهان آفرين را ستايش بدى

چهارم شمار سپهر بلند * همى بر گرفتى چه و چون و چند

ستاره شمر پيش او بر بپاى * كه بودى بدانش ورا رهنماى

وزين بهره نيمى شب دير ياز * نشستى همى با بتان طراز

همان نيز يك ماه بر چار بهر * ببخشيد تا شاد باشد ز دهر

يكى بهره ميدان چوگان و تير * يكى نامور پيش او يادگير

دگر بهره زو كوه و دشت شكار * ازان تازه گشتى ورا روزگار

هرانگه كه گشتى ز نخچير باز * برخشنده روز و شب دير ياز

هر انكس كه بودى و را پيش گاه * ببستى به شهر اندر آيين و راه

دگر بهره شطرنج بودى و نرد * سخن گفتن از روزگار نبرد

سه ديگر هر انكس كه داننده بود * فزايندهء چيز و خواننده بود

بنوبت ورا پيش بنشاندى * سخنهاى ديرينه بر خواندى

چهارم فرستادگان را ز راه * همى خواندندى بنزديك شاه

نوشتى همه پاسخ نامه باز * بدادى بدان مرد گردن فراز

فرستاده با خلعت و كام خويش * ز در بازگشتى بآرام خويش

همه روز منشور هر كشورى * نوشتى سپردى بهر مهترى

چو بودى سر سال نو فوردين * كه رخشان شدى در دل از هور دين

نهادى يكى گنج خسرو نهان * كه نشناختى كهترى در جهان

[ زادن شيرويه - پسر خسرو - به مرغوا ]

[ زادن شيرويه - پسر خسرو - به مرغوا ]

چو بر پادشاهيش شد پنج سال * بگيتى نبودش سراسر همال

ششم سال زان دخت قيصر چو ماه * يكى پورش آمد همانند شاه

نبود آن زمان رسم بانگ نماز * به گوش چنان پروريده بناز

يكى نام گفتى مر او را پدر * نهانى دگر آشكارا دگر

نهانى بگفتى به گوش اندرون * همى خواندى آشكارا برون

به گوش اندرون خواند خسرو قباد * همى گفت شيروى فرخ نژاد

چو شب كودك آمد گذشته سه پاس * بيامد بر خسرو اختر شناس

از اختر شناسان بپرسيد شاه * كه هر كس كه دارند اختر نگاه

بديدى كه فرجام اين كار چيست * ز زيچ اختر اين جهاندار چيست

چنين داد پاسخ ستاره شمر * كه بر چرخ گردان نيابى گذر

ازين كودك آشوب گيرد زمين * نخواند سپاهت برو آفرين

هم از راه يزدان بگردد بنيز * ازين بيشتر چون سراييم چيز

دل شاه غمگين شد از كارشان * و زان ناسزاوار گفتارشان

چنين گفت با مرد داننده شاه * كه نيكو كنيد اندر اختر نگاه

نگر تا نگردد زبانتان برين * به پيش بزرگان ايران زمين

همى داشت آن اختران را نگاه * نهاده بران بسته بر مهر شاه

پر انديشه بد زان سخن شهريار * بران هفته كس را ندادند بار