شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٥

[ بخش كردن خسرو پادشاهى خود و سپاه فرستادن به مرزهاى ايران ]

[ بخش كردن خسرو پادشاهى خود و سپاه فرستادن به مرزهاى ايران ]

[ بخش كردن خسرو پادشاهى خود و سپاه فرستادن به مرزهاى ايران ]

از ان پس چو گسترده شد دست شاه * سراسر جهان شد و را نيك خواه

همه تاج دارانش كهتر شدند * همه كهتران زو توانگر شدند

گزين كرد از ايران چل و هشت هزار * جهان ديده گردان و جنگى سوار

در گنجهاى كهن برگشاد * كه بنهاد پيروز و فرخ قباد

جهان را ببخشيد بر چار بهر * يكايك همه نامزد كرد شهر

ازان نامداران ده و دو هزار * گزين كرد ز ايران و نيران سوار

فرستاد خسرو سوى مرز روم * نگهبان آن فرخ آزاد بوم

بدان تا ز روم اندر ايران سپاه * نيايد كه كشور شود زو تباه

مگر هر كسى بركند مرز خويش * بداند سر مايه و ارز خويش

هم از نامداران ده و دو هزار * سواران هشيار خنجرگزار

بدان تا سوى زابلستان شوند * ز بوم سيه در گلستان شوند

بديشان چنين گفت هر كو ز راه * بگردد ندارد زبان را نگاه

به خوبى مر او را به راه آوريد * كزين بگذرد بند و چاه آوريد

بهر سو فرستيد كارآگهان * بدان تا نماند سخن در نهان

طلايه ببايد بروز و شبان * مخسپيد در خيمه بىپاسبان

ز لشكر ده و دو هزار دگر * دلاور سواران پرخاشخر

بخواند و بسى هديه‌ها دادشان * به راه الانان فرستادشان

بديشان سپرد آن در باختر * بدان تا نيايد ز دشمن گذر

بدان سركشان گفت بيدار بيد * همه در پناه جهاندار بيد

ده و دو هزار دگر برگزيد * ز مردان جنگى چنانچون سزيد

بسوى خراسان فرستادشان * بسى پند و اندرزها دادشان

كه از مرز هيتال تا مرز چين * نبايد كه كس پى نهد بر زمين

مگر بآگهى و بفرمان ما * روان بسته دارد به پيمان ما

بهر كشورى گنج آگنده هست * كه كس را نبايد شدن دور دست

چو بايد بخواهيد و خرم بويد * خردمند باشيد و بىغم بويد

در گنج بگشاد و چندى درم * كه بودى ز هرمز بروبر رقم

بياورد و گريان بدرويش داد * چو درويش پيوسته بد بيش داد

ازان كس كه او يار بندوى بود * بنزديك گستهم و زنگوى بود

كه بودند يازان به خون پدر * ز تنهاى ايشان جدا كرد سر

چو از كين و نفرين بپردخت شاه * بدانش يكى ديگر آورد راه

از ان پس شب و روز گردنده دهر * نشست و ببخشيد بر چار بهر

از ان چار يك بهر موبد نهاد * كه دارد سخنهاى نيكو به ياد

ز كار سپاه و ز كار جهان * بگفتى بشاه آشكار و نهان

چو در پادشاهى بديدى شكست * ز لشكر گر از مردم زيردست

سبك دامن داد برتافتى * گذشته بجستى و دريافتى

دگر بهر شادى و رامشگران * نشسته بآرام با مهتران