شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٤

[ درخواست بخشش گرديه از خسرو پرويز به شهر رى ]

بديوان نوشتند منشور رى * ز زشتى بزرگى شد آن شوم پى

سپاه پراگنده او را سپرد * برفت از در و نام زشتى ببرد

چو آمد برى مرد ناتندرست * دل و ديده از شرم يزدان بشست

بفرمود تا ناودانهاى بام * بكندند و او شد بران شادكام

و زان پس همه گربكان را بكشت * دل كدخدايان ازو شد درشت

بهر سو همى رفت با رهنماى * مناديگرى پيش او بر بپاى

همى گفت گر ناودانى بجاى * ببينى و گر گربه‌يى در سراى

بدان بوم و بر آتش اندر زنم * زبرشان همى سنگ بر سر زنم

همى جست جايى كه بد يك درم * خداوند او را فگندى بغم

همه خانه از موش بگذاشتند * دل از بوم آباد برداشتند

چو باران بدى ناودانى نبود * به شهر اندرون پاسبانى نبود

از ان زشت بد كامهء شوم پى * كه آمد ز درگاه خسرو برى

شد آن شهر آباد يك سر خراب * بسر بر همى تافتى آفتاب

همه شهر يك سر پر از داغ و درد * كس اندر جهان ياد ايشان نكرد

[ درخواست بخشش گرديه از خسرو پرويز به شهر رى ]

[ درخواست بخشش گرديه از خسرو پرويز به شهر رى ]

چنين تا بيامد مه فوردين * بياراست گلبرگ روى زمين

جهان از نم ابر پر ژاله شد * همه كوه و هامون پر از لاله شد

بزرگان ببازى بباغ آمدند * همه ميش و آهو براغ آمدند

چو خسرو گشاده در باغ ديد * همه چشمهء باغ پر ماغ ديد

بفرمود تا در دميدند بوق * بياورد پس جامهاى خلوق

نشستند بر سبزه مى خواستند * بشادى زبان را بياراستند

بياورد پس گرديه گربكى * كه پيدا نبد گربه از كودكى

بر اسپى نشانده ستامى بزر * بزر اندرون چند گونه گهر

فروهشته از گوش او گوشوار * به ناخن بر از لاله كرده نگار

بديده چو قار و برخ چون بهار * چو ميخواره بد چشم او پر خمار

همى تاخت چون كودكى گرد باغ * فروهشته از بارهء زرّين جناغ

لب شاه ايران پر از خنده شد * همه كهتران خنده را بنده شد

ابا گرديه گفت كز آرزوى * چه بايد بگو اى زن خوب روى

زن چاره گر برد پيشش نماز * به دو گفت كاى شاه گردن فراز

به من بخش رى را خرد ياد كن * دل غمگنان از غم آزاد كن

ز رى مردمك شوم را باز خوان * ورا مرد بد كيش و بد ساز بدان

همى گربه از خانه بيرون كند * دگر ناودان يك بيك بشكند

بخنديد خسرو ز گفتار زن * به دو گفت كاى ماه لشكر شكن

ز رى باز خوان آن بدانديش را * چو آهرمن آن مرد بدكيش را

فرستاد كس زشت رخ را بخواند * همان خشم بهرام با او براند

بكشتند او را بزارى و درد * كجا بد بدانديش و بيكار مرد

همى هر زمانش فزون بود بخت * از ان تاجور خسروانى درخت