شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٢

[ هنر نمودن گرديه نزد خسرو پرويز ]

بياورد زان پس نثارى گران * هر آن كس كه بودند با او سران

همان گنج و آن خواسته پيش برد * يكايك بگنجور او بر شمرد

ز دينار و ز گوهر شاهوار * كس آن را ندانست كردن شمار

ز ديباى زربفت و تاج و كمر * همان تخت زرين و زرين سپر

نگه كرد خسرو بران زاد سرو * برخ چون بهار و برفتن تذرو

برخساره روز و بگيسو چو شب * همى در بارد تو گويى ز لب

ورا در شبستان فرستاد شاه * ز هر كس فزون شد ورا پايگاه

فرستاد نزد برادرش كس * همان نزد دستور فريادرس

بر آيين آن دين مر او را بخواست * بپذرفت و با جان همى داشت راست

بيارانش بر خلعت افگند نيز * درم داد و دينار و هر گونه چيز

[ هنر نمودن گرديه نزد خسرو پرويز ]

[ هنر نمودن گرديه نزد خسرو پرويز ]

دو هفته برآمد به دو گفت شاه * بخورشيد و ماه و بتخت و كلاه

كه بر گويى آن جنگ خاقانيان * ببندى كمر همچنان بر ميان

به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بديدار توشه بدى

بفرماى تا اسپ و زين آورند * كمان و كمند و كمين آورند

همان نيزه و خود و خفتان جنگ * يكى تركش آگنده تير خدنگ

پرستنده‌يى را بفرمود شاه * كه در باغ گلشن بياراى گاه

برفتند بيدار دل بندگان * ز ترك و ز رومى پرستندگان

ز خوبان رومى هزار و دويست * تو گفتى بباغ اندرون راه نيست

چو خورشيد شيرين بپيش اندرون * خرامان به بالاى سيمين ستون

بشد گرديه تا بنزديك شاه * زره خواست از تُرك و رومى كلاه

بيامد خرامان ز جاى نشست * كمر بر ميان بست و نيزه بدست

بشاه جهان گفت دستور باش * يكى چشم بگشا ز بد دور باش

بدان پر هنر زن بفرمود شاه * زن آمد بنزديك اسپ سياه

بن نيزه را بر زمين بر نهاد * ز بالا بزين اندر آمد چو باد

بباغ اندر آوردگاهى گرفت * چپ و راست بيگانه راهى گرفت

همى هر زمان باره برگاشتى * و ز ابر سيه نعره برداشتى

به دو گفت هنگام جنگ تبرگ * بدين گونه بودم چو غرنده گرگ

چنين گفت شيرين كه اى شهريار * بدشمن دهى آلت كارزار

تو با جامهء پاك بر تخت زر * ورا هر زمان بر تو باشد گذر

بخنده بشيرين چنين گفت شاه * كزين زن جز از دوستدارى مخواه

همى تاخت گرد اندرش گرديه * بر آوردگاهى برش گرديه

به دو مانده بد خسرو اندر شگفت * بدان برز و بالا و آن يال و كفت

چنين گفت با گرديه شهريار * كه بىعيبى از گردش روزگار

كنون تا ببينم كه با جام مى * يكى سست باشى اگر سخت پى

بگرد جهان چار سالار من * كه هستند بر جان نگهبان من

ابا هر يكى زان ده و دو هزار * ز ايران بپاىاند جنگى سوار