شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩١

[ نامه نوشتن گرديه به خسرو و خواستن خسرو پرويز او را ]

ز گفتار او هيچ گونه مگرد * چو گردى شود بخت را روى زرد

نهاد آن خط خسرو اندر ميان * بپيچيد بر نامه بر پرنيان

زن چاره‌گر بستد آن نامه را * شنيد آن سخنهاى خودكامه را

همى تاخت تا بيشهء نارون * فرستادهء زن بنزديك زن

ازو گرديه شد چو خرم بهار * همان رخ پر از بوى و رنگ و نگار

ز بهرام چندى سخن راندند * همى آب مژگان برافشاندند

پس آن نامهء شوى با خط شاه * نهانى به دو داد و بنمود راه

چو آن شير زن نامهء شاه ديد * تو گفتى به روى زمين ماه ديد

بخنديد و گفت اين سخن را برنج * ندارد كسى كش بود يار پنج

بخواند آن خط شاه بر پنج تن * نهان داشت زان نامدار انجمن

چو بگشاد لب زود پيمان ببست * گرفت آن زمان دست او را بدست

همان پنج تن را بر خويش خواند * به نزديكى خوابگه بر نشاند

چو شب تيره شد روشنايى بكشت * لب شوى بگرفت ناگه بمشت

ازان مردمان نيز يار آمدند * ببالين آن نامدار آمدند

بكوشيد بسيار با مرد مست * سر انجام گويا زبانش ببست

سپهبد بتاريكى اندر بمرد * شب و روز روشن بخسرو سپرد

به شهر اندرون بانگ و فرياد خاست * بهر برزنى آتش و باد خاست

چو آواز بشنيد ناباك زن * بخفتان رومى بپوشيد تن

شب تيره ايرانيان را بخواند * سخنهاى آن كشته چندى براند

پس آن نامهء شاه بنمودشان * دليرى و تندى بيفزودشان

همه سركشان آفرين خواندند * بران نامه بر گوهر افشاندند

[ نامه نوشتن گرديه به خسرو و خواستن خسرو پرويز او را ]

[ نامه نوشتن گرديه به خسرو و خواستن خسرو پرويز او را ]

دوات و قلم خواست ناباك زن * ز هر گونه انداخت با راى زن

يكى نامه بنوشت نزديك شاه * ز بدخواه و ز مردم نيك خواه

سر نامه كرد آفرين از نخست * برانكس كه او كينه از دل بشست

دگر گفت كارى كه فرمود شاه * بر آمد بكام دل نيك خواه

پراگنده گشت آن سپاه سترگ * ببخت جهاندار شاه بزرگ

ازين پس كنون تا چه فرمان دهى * چه آويزى از گوشوار رهى

چو آن نامه نزديك خسرو رسيد * از ان زن و را شادى نو رسيد

فرستاده‌يى خواست شيرين سخن * كه داند همه داستان كهن

يكى نامه برسان ارژنگ چين * نوشتند و كردند چند آفرين

گرانمايه زن را بدرگاه خواند * بنامه و را افسر ماه خواند

فرستاده آمد بر زن چو گرد * سخنهاى خسرو به دو ياد كرد

زن شير زان نامهء شهريار * چو رخشنده گل شد بوقت بهار

سپه را بدر خواند و روزى بداد * چو شد روز روشن بنه بر نهاد

چو آمد به نزديكى شهريار * سپاهى پذيره شدش بىشمار

ز ره چون بدرگاه شد بار يافت * دل تا جور پر ز تيمار يافت