شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩٠

[ كشته شدن گستهم به دست گرديه به چارهء خسرو پرويز و گردوى ]

به دو گفت ز ايدر فراوان سپاه * بآمل فرستاده‌ام كينه خواه

همه خسته و كشته باز آمدند * پر از ناله و با گداز آمدند

كنون اندرين راى ما را يكيست * كه از راى ما تاج و تخت اندكيست

چو بهرام چوبينه گم كرد راه * هميشه بدى گرديه نيك خواه

كنون چاره‌يى هست نزديك من * مگو اين سخن بر سر انجمن

سوى گرديه نامه بايد نوشت * چو جويى پر از مى بباغ بهشت

كه با تو همى دوستدارى كنم * بهر جاى و هر كار يارى كنم

بر آمد برين روزگارى دراز * زبان بر دلم هيچ نگشاد راز

كنون روزگار سخن گفتن است * كه گردوى ما را بجاى تنست

نگر تا چگونه كنى چاره‌يى * كزان گم شود زشت پتياره‌يى

كه گستهم را زير سنگ آورى * دل و خانهء ما بچنگ آورى

چو اين كرده باشى سپاه ترا * همان در جهان نيك خواه ترا

مرانرا كه خواهى دهم كشورى * بگردد بران كشور اندر سرى

تو آيى بمشكوى زرّين من * سر آورده باشى همه كين من

برين بر خورم سخت سوگند نيز * فزايم برين بندها بند نيز

اگر پيچم اين دل ز سوگند من * مبادا ز من شاد پيوند من

به دو گفت گردوى نوشه بدى * چو ناهيد در برج خوشه بدى

تو دانى كه من جان و فرزند خويش * بر و بوم آباد و پيوند خويش

بجاى سر تو ندارم به چيز * گرين چيزها ارجمندست نيز

بدين كس فرستم بنزديك اوى * درفشان كنم جان تاريك اوى

يكى رقعه خواهم برو مهر شاه * همان خط او چون درخشنده ماه

به خواهر فرستم زن خويش را * كنم دور زين در بدانديش را

كه چونين سخن نيست جز كار زن * بويژه زنى كو بود راى زن

برين نيز هر چون همى بنگرم * پيام تو بايد بر خواهرم

برآيد بكام تو اين كار زود * برين بيش و كم بر نبايد فزود

چو بشنيد خسرو بران شاد شد * همه رنجها بر دلش باد شد

هم آنگه ز گنجور قرطاس خواست * ز مشك سيه سوده انقاس خواست

يكى نامه بنوشت چون بوستان * گل بوستان چون رخ دوستان

پر از عهد و پيوند و سوگندها * ز هر گونه‌يى لابه و پندها

چو برگشت عنوان آن نامه خشك * نهادند مهرى و بروبر ز مشك

نگينى برو نام پرويز شاه * نهادند بر مهر مشك سياه

يكى نامه بنوشت گردوى نيز * بگفت اندرو پند و بسيار چيز

سر نامه گفت آنك بهرام كرد * همه دوده و بوم بدنام كرد

كه بخشايش آراد يزدان به روى * مبادا پشيمان ازان گفت و گوى

هرانكس كه جانش ندارد خرد * كم و بيشى كارها ننگرد

گر او رفت ما از پس او رويم * بداد خداى جهان بگرويم

چو جفت من آيد بنزديك تو * درخشان كند جان تاريك تو