شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٩

[ پادشاهى او سد و پنجاه سال بود ]

هر آن كس كجا بازماند ز خورد * ندارد همى توشهء كاركرد

چراگاه‌شان بارگاه منست * هر آن كس كه اندر سپاه منست

و زان رفته نام آوران ياد كرد * بداد و دهش گيتى آباد كرد

برين گونه صد سال شادان بزيست * نگر تا چنين در جهان شاه كيست

پسر بد مر او را خردمند چار * كه بودند زو در جهان يادگار

نخستين چو كاؤس با آفرين * كى آرش دوم و دگر كى پشين

چهارم كجا آرشش بود نام * سپردند گيتى به آرام و كام

چو صد سال بگذشت با تاج و تخت * سرانجام تاب اندر آمد ببخت

چو دانست كامد بنزديك مرگ * بپژمرد خواهد همى سبز برگ

سر ماه كاؤس كى را بخواند * ز داد و دهش چند با او براند

به دو گفت ما برنهاديم رخت * تو بسپار تابوت و بر دار تخت

چنانم كه گويى ز البرز كوه * كنون آمدم شادمان با گروه

چو بختى كه بىآگهى بگذرد * پرستندهء او ندارد خرد

تو گر دادگر باشى و پاك دين * ز هر كس نيابى بجز آفرين

و گر آز گيرد سرت را بدام * بر آرى يكى تيغ تيز از نيام

بگفت اين و شد زين جهان فراخ * گزين كرد صندوق بر جاى كاخ

بسر شد كنون قصّهء كىقباد * ز كاؤس بايد سخن كرد ياد

درخت برومند چون شد بلند * گر آيد ز گردون بروبر گزند

شود برگ پژمرده و بيخ سست * سرش سوى پستى گرايد نخست

چو از جايگه بگسلد پاى خويش * بشاخ نو آيين دهد جاى خويش

مر او را سپارد گل و برگ و باغ * بهارى بكردار روشن چراغ

اگر شاخ بد خيزد از بيخ نيك * تو با شاخ تندى مياغاز ريك

پدر چون به فرزند ماند جهان * كند آشكارا بروبر نهان

گر او بفگند فرّ و نام پدر * تو بيگانه خوانش مخوانش پسر

كرا گم شود راه آموزگار * سزد گر جفا بيند از روزگار

چنين است رسم سراى كهن * سرش هيچ پيدا نبينى ز بن

چو رسم بدش باز داند كسى * نخواهد كه ماند بگيتى بسى

چو كاوس بگرفت گاه پدر * مر او را جهان بنده شد سربسر

ز هر گونهء گنج آگنده ديد * جهان سربسر پيش خود بنده ديد

همان تخت و هم طوق و هم گوشوار * همان تاج زرّين زبرجدنگار

همان تازى اسپان آگنده يال * بگيتى ندانست كس را همال

چنان بد كه در گلشن زرنگار * همى خورد روزى مى خوشگوار

يكى تخت زرّين بلورينش پاى * نشسته بروبر جهان كدخداى