شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٨٩

[ كشته شدن گستهم به دست گرديه به چارهء خسرو پرويز و گردوى ]

چو گستهم ديد آن سپه را ز راه * برانگيخت اسپ از ميان سپاه

بيامد بر گرديه پر ز درد * فراوان ز بهرام تيمار خورد

همان درد بندوى او را بگفت * همى بآستين خون مژگان برفت

يلان سينه را ديد و ايزدگشسپ * فرود آمد از دور گريان ز اسپ

بگفت آنك بندوى را شهريار * تبه كرد و بد شد مرا روزگار

تو گفتى نه از خواهرش زاده بود * نه از بهر او تن به خون داده بود

بتارك مر او را روا داشتى * روان پيش خاكش فدا داشتى

نخستين ز تن دست و پايش بريد * بران سان كه از گوهر او سزيد

شما را به دو چيست اكنون اميد * كجا همچو هنگام بادست و بيد

ابا همگنانتان بتر زان كند * به شهر اندرون گوشت ارزان كند

چو از دور بيند يلان سينه را * بر آشوبد و نو كند كينه را

كه سالار بودى تو بهرام را * ازو يافتى در جهان كام را

ازو هرك داندش پرهيز به * گلوى ورا خنجر تيز به

گرايدونك باشيد با من بهم * زنيم اندرين راى بر بيش و كم

پذيرفت ازو هرك بشنيد پند * همى جست هر كس ز راه گزند

زبان تيز با گرديه برگشاد * همى كرد كردار بهرام ياد

ز گفتار او گرديه گشت سست * شد انديشه‌ها بر دلش بر درست

ببودند يك سر بنزديك اوى * درخشان شد آن راى تاريك اوى

يلان سينه را گفت كاين زن بشوى * چه گويد بجويد بدين آب روى

چنين داد پاسخ كه تا گويمش * بگفتار بسيار دل جويمش

يلان سينه با گرديه گفت زن * بگيتى ترا ديده‌ام راى زن

ز خاقان كرانه گزيدى سزيد * كه راى تو آزادگان را گزيد

چه گويى ز گستهم يل خال شاه * توانگر سپهبد يلى با سپاه

به دو گفت شويى كز ايران بود * ازو تخمهء ما نه ويران بود

يلان سينه چون او را بگستهم داد * دلاور گوى بود فرخ نژاد

همى داشتش چون يكى تازه سيب * كه اندر بلندى نديدى نشيب

سپاهى كه از نزد خسرو شدى * برو روزگار كهن نو شدى

هر آنگه كه ديدى شكست سپاه * كمان را بر افراشتى تا به ماه

[ كشته شدن گستهم به دست گرديه به چارهء خسرو پرويز و گردوى ]

[ كشته شدن گستهم به دست گرديه به چارهء خسرو پرويز و گردوى ]

چنين تا بر آمد برين چند گاه * ز گستهم پر درد شد جان شاه

بر آشفت روزى بگردوى گفت * كه گستهم با گرديه گشت جفت

سوى او شدند آن بزرگ انجمن * برانم كه او بودشان راى زن

از آمل كس آمد ز كار آگهان * همه فاش كرد آنچ بودى نهان

همى گفت زين گونه تا تيره گشت * ز گفتار چشم يلان خيره گشت

چو سازندگان شمع و مى خواستند * همه كاخ او را بياراستند

ز بيگانه مردم بپردخت جاى * نشست از بر تخت با رهنماى

همان نيز گردوى و خسرو بهم * همى رفت از گرديه بيش و كم