شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٨٦

[ فرستادن خاقان ، تورگ را از پس گرديه و كشتن گرديه ، او را ]

نترسد ز انبوه مردم كشان * گر از ابر باشد برو سر فشان

بتوران غريبيم و بىپشت و يار * ميان بزرگان چنين سست و خوار

همى رفت خواهم چو تيره شود * سر دشمن از خواب خيره شود

شما دل برفتن مداريد تنگ * كه از چينيان لشكر آيد بجنگ

كه خود بىگمان از پس من سران * بيايند با گرزهاى گران

همه جان يكايك به كف بر نهيد * اگر لشكر آيد دميد و دهيد

و گر بر چنين رويتان نيست راى * از ايدر مجنبيد يك تن ز جاى

بآواز گفتند ما كهتريم * ز راى و ز فرمان تو نگذريم

برين بر نهادند و برخاستند * همه جنگ چين را بياراستند

يلان سينه و مهر و ايزد گشسپ * نشستند با نامداران بر اسپ

همى گفت هر كس كه مردان بنام * به از زنده و چينيان شادكام

هم آنگه سوى كاروان بر گذشت * شتر خواست تا پيش او شد ز دشت

گزين كرد زان اشتران سه هزار * بدان تا بنه بر نهادند و بار

چو شب تيره شد گرديه بر نشست * چو گردى سر افراز و گرزى بدست

بر افگند پر مايه برگستوان * ابا جوشن و تيغ و ترگ گوان

همى راند چون باد لشكر به راه * برخشنده روز و شبان سياه

[ فرستادن خاقان ، تورگ را از پس گرديه و كشتن گرديه ، او را ]

[ فرستادن خاقان ، تورگ را از پس گرديه و كشتن گرديه ، او را ]

ز لشكر بسى زينهارى شدند * بنزديك خاقان بزارى شدند

برادر بيامد بنزديك اوى * كه اى نامور مهتر جنگ جوى

سپاه دلاور بايران كشيد * بسى زينهارى بر ما رسيد

ازين ننگ تا جاودان بر درت * بخندد همى لشكر و كشورت

سپهدار چين كان سخنها شنيد * شد از خشم رنگ رخش ناپديد

به دو گفت بشتاب و بركش سپاه * نگه كن كه لشكر كجا شد به راه

بريشان رسى هيچ تندى مكن * نخستين فراز آر شيرين سخن

از يشان نداند كسى راه ما * مگر بشكنى پشت بد خواه ما

به خوبى سخن گوى و بنوازشان * بمردانگى سر بر افرازشان

و گر هيچ سازد كسى با تو جنگ * تو مردى كن و دور باش از درنگ

از يشان يكى گورستان كن بمرو * كه گردد زمين همچو پرّ تذرو

بيامد سپهدار با شش هزار * گزيده ز تركان جنگى سوار

بروز چهارم بريشان رسيد * زن شير دل چون سپه را بديد

از يشان بدل بر نكرد ايچ ياد * ز لشكر سوى ساربان شد چو باد

يكايك بنه از پس پشت كرد * بيامد نگه كرد جاى نبرد

سليح برادر بپوشيد زن * نشست از بر بارهء گام زن

دو لشكر برابر كشيدند صف * همه جانها برنهاده به كف

بپيش سپاه اندر آمد تبرگ * كه خاقان ورا خواندى پير گرگ

بايرانيان گفت كان پاك زن * مگر نيست با اين بزرگ انجمن

بشد گرديه با سليح گران * ميان بسته برسان جنگاوران