شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٨٥

[ سگالش گرديه با پهلوانان خويش و گريختن از مرو ]

دل او ز تيمار خسته مباد * اميد جهان زو گسسته مباد

مباد ايچ گيتى ز خاقان تهى * به دو شاد بادا كلاه مهى

كنون چون نشستيم با يكديگر * بخوانيم و نامه همه سربسر

بدان كو بزرگست و دارد خرد * يكايك بدين آرزو بنگرد

كنون دوده را سر بسر شيونست * نه هنگامهء اين سخن گفتنست

چو سوك چنان مهتر آيد بسر * ز فرمان خاقان نباشد گذر

مرا خود بايران شدن روى نيست * زن پاك را بهتر از شوى نيست

اگر من بدين زودى آيم به راه * چه گويد مرا آن خردمند شاه

خردمند بىشرم خواند مرا * چو خاقان بىآزرم داند مرا

بدين سوك چون بگذرد چار ماه * سوارى فرستم بنزديك شاه

همه بشنوم هرچ بايد شنيد * بگويندگان تا چه آيد پديد

بگويم يكايك بنامه درون * چو آيد بنزديك او رهنمون

تو اكنون از ايدر بشادى خرام * بخاقان بگو آنچ دادم پيام

فراوان فرستاده را هديه داد * جهان ديده از مرو برگشت شاد

[ سگالش گرديه با پهلوانان خويش و گريختن از مرو ]

[ سگالش گرديه با پهلوانان خويش و گريختن از مرو ]

و زان پس جوان و خردمند زن * بآرام بنشست با راى زن

چنين گفت كامد يكى نو سخن * كه جاويد بر دل نگردد كهن

جهاندار خاقان بياراستست * سخنها ز هر گونه پيراستست

ازو نيست آهو بزرگست شاه * دلير و خداوند توران سپاه

و ليكن چو با تُرك ايرانيان * بكوشد كه خويشى بود در ميان

ز پيوند و ز بند آن روزگار * غم و رنج بيند بفرجام كار

نگر تا سياوش از افراسياب * چه بر خورد جز تابش آفتاب

سر خويش داد از نخستين بباد * جوانى كه چون او ز مادر نزاد

همان نيز پور سياوش چه كرد * ز توران و ايران برآورد گرد

بسازيد تا ما ز تركان نهان * بايران بريم اين سخن ناگهان

بگردوى من نامه‌يى كرده‌ام * هم از پيش تيمار اين خورده‌ام

كه بر شاه پيدا كند كار ما * بگويد ز رنج و ز تيمار ما

بنيروى يزدان چنو بشنود * بدين چرب گفتار من بگرود

به دو گفت هر كس كه بانو توى * بايران و چين پشت و بازو توى

نجنباندت كوه آهن ز جاى * يلان را به مردى توى رهنماى

ز مرد خردمند بيدارتر * ز دستور داننده هشيارتر

همه كهترانيم و فرمان تراست * برين آرزو راى و پيمان تراست

چو بشنيد زيشان عرض را بخواند * درم داد و او را بديوان نشاند

بيامد سپه سربسر بنگريد * هزار و صد و شست يل برگزيد

كزان هر سوارى بهنگام كار * نبرگاشتندى سر از ده سوار

درم داد و آمد سوى خانه باز * چنين گفت با لشكر رزمساز

كه هر كس كه ديد او دوال ركيب * نپيچد دل اندر فراز و نشيب