شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٨١

[ كشته شدن بهرام چوبينه به دست قلون ]

چنين گفت كامد يكى بدنشان * فرستاده و پوستينى كشان

همى گويد از دخت خاقان پيام * رسانم بدين مهتر شادكام

چنين گفت بهرام كو را بگوى * كه هم زان در خانه بنماى روى

بيامد قلون تا بنزديك در * بكاف در خانه بنهاد سر

چو ديدش يكى پير بد سست و زار * به دو گفت گر نامه دارى بيار

قلون گفت شاها پيامست و بس * نخواهم كه گويم سخن پيش كس

و را گفت زود اندر آى و بگوى * بگوشم نهانى بهانه مجوى

قلون رفت با كارد در آستى * پديدار شد كژّى و كاستى

همى رفت تا راز گويد به گوش * بزد دشنه و ز خانه بر شد خروش

چو بهرام گفت آه مردم ز راه * برفتند پويان بنزديك شاه

چنين گفت كاين را بگيريد زود * بپرسيد زو تا كه راهش نمود

برفتند هر كس كه بد در سراى * مران پير سر را شكستند پاى

همه كهتران زو بر آشوفتند * بسيلى و مشتش بسى كوفتند

همى خورد سيلى و نگشاد لب * هم از نيمهء روز تا نيم شب

چنين تا شكسته شدش دست و پاى * فكندش اندر ميان سراى

بنزديك بهرام باز آمدند * جگر خسته و پر گداز آمدند

همى رفت خون از تن خسته مرد * لبان پر ز باد و رخان لاژورد

بيامد هم اندر زمان خواهرش * همه موى بركند پاك از سرش

نهاد آن سر خسته را بر كنار * همى كرد با خويشتن كارزار

همى گفت زار اى سوار دلير * كزو بيشهء بگذاشتى نره شير

كه برد اين ستون جهان را ز جا * بر انديشهء بَد كه بُد رهنما

الا اى سوار سپهبد تنا * جهانگير و ناباك و شيراوژنا

نه خسرو پرست و نه ايزد پرست * تن پيل وار سپهبد كه خست

الا اى بر آورده كوه بلند * ز درياى خوشاب بيخت كه كند

كه كند اين چنين سبز سرو سهى * كه افگند خوار اين كلاه مهى

كه آگند ناگاه دريا به خاك * كه افگند كوه روان در مغاك

غريبيم و تنها و بىدوستدار * به شهر كسان در بمانديم خوار

همى گفتم اى خسرو انجمن * كه شاخ وفا را تو از بن مكن

كه از تخم ساسان اگر دخترى * بماند بسر بر نهد افسرى

همه شهر ايرانش فرمان برند * ازان تخمه هرگز بدل نگذرند

سپهدار نشنيد پند مرا * سخن گفتن سودمند مرا

برين كرده‌ها بر پشيمان برى * گنهكار جان پيش يزدان برى

بد آمد بدين خاندان بزرگ * همه ميش گشتيم و دشمن چو گرگ

چو آن خسته بشنيد گفتار او * بديد آن دل و راى هشيار او

به ناخن رخان خسته و كنده موى * پر از خون دل و ديده پر آب روى

بزارى و سستى زبان برگشاد * چنين گفت كاى خواهر پاك و راد

ز پند تو كمّى نبد هيچ چيز * و ليكن مرا خود پر آمد قفيز