شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧٨

[ فرستادن خسرو خراد برزين را به نزد خاقان و چاره كردن او از كشتن بهرام چوبينه را ]

بهنگام شاهان با آفرين * پدر مادرش بود خاقان چين

بدين روز پيوند ما تازه گشت * همه كار بر ديگر اندازه گشت

ز پيروزگر آفرين بر تو باد * سر نامداران زمين تو باد

همى گفت و خاقان به دو داده گوش * چنين گفت كاى مرد دانش فروش

بايران اگر نيز چون تو كسست * ستايندهء آسمان او بسست

بران گاه جايى بپرداختش * به نزديكى خويش بنشاختش

بفرمان او هديه‌ها پيش برد * يكايك بگنجور او بر شمرد

به دو گفت خاقان كه بىخواسته * مبادى تو اندر جهان كاسته

گر از من پذيرفت خواهى تو چيز * بگو تا پذيرم من آن چيز نيز

و گر نه ز هديه تو روشن ترى * بدانندگان جهان افسرى

يكى جاى خرّم بپرداختند * ز هر گونه‌يى جامه‌ها ساختند

بخوان و شكار و ببزم و بمى * بنزديك خاقان بدى نيك پى

همى جست و روزيش جايى بيافت * به مردى بگفتارش اندر شتافت

همى گفت بهرام بد گوهرست * از آهرمن بدكنش بدترست

فروشد جهان ديدگان را به چيز * كه آن چيز گفتن نيرزد پشيز

ورا هرمز تاجور بركشيد * بارجش ز خورشيد برتر كشيد

ندانست كس در جهان نام اوى * ز گيتى بر آمد همه كام اوى

اگر با تو بسيار خوبى كند * بفرجام پيمان تو بشكند

چنان هم كه با شاه ايران شكست * نه خسرو پرست و نه يزدان پرست

گر او را فرستى بنزديك شاه * سر شاه ايران بر آرى به ماه

از ان پس همه چنين و ايران تراست * نشستنگه انجا كنى كت هواست

چو خاقان شنيد اين سخن خيره شد * دو چشمش ز گفتار او تيره شد

به دو گفت زين سان سخنها مگوى * كه تيره كنى نزد ما آب روى

نيم من بدانديش و پيمان شكن * كه پيمان شكن خاك يابد كفن

چو بشنيد خرّاد برزين سخن * بدانست كان كار او شد كهن

كه بهرام دادش بايران اميد * سخن گفتن من شود باد و بيد

چو اميد خاقان به دو تيره گشت * به بيچارگى سوى خاتون گذشت

همى جست تا كيست نزديك اوى * كه روشن كند جان تاريك اوى

يكى كدخدايى بدست آمدش * همان نيز با او نشست آمدش

سخنهاى خسرو به دو ياد كرد * دل مرد بىتن بدان شاد كرد

به دو گفت خاتون مرا دستگير * بود تا شوم بر درش بر دبير

چنين گفت با چاره‌گر كدخداى * كزو آرزوها نيايد بجاى

كه بهرام چوبينه داماد اوست * وزويست بهرام را مغز و پوست

تو مردى دبيرى يكى چاره ساز * وزين نيز بر باد مگشاى راز

چو خرّاد برزين شنيد اين سخن * نه سر ديد پيمان او را نه بن

يكى ترك بد پير نامش قلون * كه تركان ورا داشتندى زبون

همه پوستين بود پوشيدنى * ز كشك و ز ارزن بدى خوردنش