شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧٥

[ آگاهى يافتن خسرو پرويز از كار بهرام و نامه نوشتن به خاقان ]

[ آگاهى يافتن خسرو پرويز از كار بهرام و نامه نوشتن به خاقان ]

[ آگاهى يافتن خسرو پرويز از كار بهرام و نامه نوشتن به خاقان ]

چنين تا خبرها بايران رسيد * بر پادشاه دليران رسيد

كه بهرام را پادشاهى و گنج * ازان ِ تو بيش است نابرده رنج

پر از درد و غم شد ز تيمار اوى * دلش گشت پيچان ز كردار اوى

همى راى زد با بزرگان بهم * بسى گفت و انداخت از بيش و كم

شب تيره فرمود تا شد دبير * سر خانه را كرد پيكان تير

بخاقان چينى يكى نامه كرد * تو گفتى كه از خنجرش خامه كرد

نخست آفرين كرد بر كردگار * توانا و دانا و به روزگار

برآرندهء هور و كيوان و ماه * نشانندهء شاه بر پيش گاه

گزايندهء هر كه جويد بدى * فزايندهء دانش ايزدى

ز نادانى و دانش و راستى * ز كمى و كژّى و از كاستى

بيابى چو گويى كه يزدان يكيست * ورا يار و همتا و انباز نيست

بيابد هر آن كس كه نيكى بجست * مباد آنك او دست بد را بشست

يكى بنده بد شاه را ناسپاس * نه مهتر شناس و نه يزدان شناس

يكى خرد و بيكار و بىنام بود * پدر بر كشيدش كه هنگام بود

نهان نيست كردار او در جهان * ميان كهان و ميان مهان

كس او را نپذرفت كش مايه بود * وگر در خرد برترين پايه بود

بنزد تو آمد بپذرفتيش * چو پر مايگان دست بگرفتيش

كس اين راه برگيرد از راستان ؟ * نيم من بدين كار همداستان

چو اين نامه آرند نزديك تو * پر انديشه كن راى تاريك تو

گر آن بنده را پاى كرده ببند * فرستى بر ما شوى سودمند

و گرنه فرستم ز ايران سپاه * بتوران كنم روز روشن سياه

چو آن نامه نزديك خاقان رسيد * بران گونه گفتار خسرو شنيد

فرستاده را گفت فردا پگاه * چو آيى بدر پاسخ نامه خواه

فرستاده آمد دلى پر شتاب * نبد زان سپس جاى آرام و خواب

همى بود تا شمع رخشان بديد * بدرگاه خاقان چينى دويد

بياورد خاقان هم آنگه دبير * ابا خامه و مشك و چينى حرير

بپاسخ نوشت آفرين نهان * ز من بنده بر كردگار جهان

دگر گفت كان نامه برخواندم * فرستاده را پيش بنشاندم

تو با بندگان گوى زين سان سخن * نزيبد ازان خاندان كهن

كه مه را ندارند يك سر بمه * نه كه را شناسند بر جاى كه

همه چين و توران سراسر مراست * بهيتال بر نيز فرمان رواست

نيم تا بدم مرد پيمان شكن * تو با من چنين داستانها مزن

چو من دست بهرام گيرم بدست * و زان پس به مهر اندر آرم شكست

نخواهد مرا داور از آب پاك * جز از پاك ايزد مرا نيست باك

ترا گر بزرگى بيفزايدى * خرد بيشتر زين بدى شايدى

بران نامه بر مهر بنهاد و گفت * كه با باد بايد كه باشيد جفت