شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧٤

[ كشته شدن شير كپى بر دست بهرام چوبينه ]

كمند و كمان برد و شش چوبه تير * يكى نيزه دو شاخ نخچير گير

چو آمد بنزديك آن برز كوه * بفرمود تا باز گردد گروه

بران شير كپّى چو نزديك شد * تو گفتى برو كوه تاريك شد

ميان اندران كوه خارا ببست * بخم كمند از بر زين نشست

كمان را بماليد و بر زه نهاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

چو بر اژدها بر شدى موى تر * نبودى برو تير كس كارگر

شد آن شير كپّى به چشمه درون * بغلتيد و برخاست و آمد برون

بغريد و بر زد بران سنگ دست * همى آتش از كوه خارا بجست

كمان را بماليد بهرام گرد * بتير از هوا روشنايى ببرد

خدنگى بينداخت شير دلير * بر شير كپّى شد از جنگ سير

دگر تير بهرام زد بر سرش * فرو ريخت چون آب خون از برش

سيوم تير و چارم بزد بر دهانش * كه بر دوخت بر هم دهان و زبانش

به پنجم بزد تير بر چنگ اوى * همى ديد نيروى و آهنگ اوى

بهشتم ميانش گشاد از كمند * بجست از بر كوهسار بلند

بزد نيزه‌يى بر ميان دده * كه شد سنگ خارا به خون آژده

و زان پس بشمشير يازيد مرد * تن اژدها را به دو نيم كرد

سر از تن جدا كند و بفگند خوار * ازان پس فرود آمد از كوهسار

ازان بيشه خاقان و خاتون برفت * دمان و دنان تا بر كوه تفت

خروشى بر آمد ز گردان چين * كز آواز گفتى بلرزد زمين

ببهرام بر آفرين خواندند * بسى گوهر و زر برافشاندند

چو خاتون بشد دست او بوس داد * برفتند گردان فرّخ نژاد

همه هم زبان آفرين خواندند * و را شاه ايران زمين خواندند

گرفتش سپهدار چين در كنار * و زان پس ورا خواندى شهريار

چو خاقان چينى بايوان رسيد * فرستاده‌يى مهربان برگزيد

فرستاد ده بدره گنجى درم * همان بدره و برده از بيش و كم

[ كه رو پيش بهرام جنگى بگوى * كه نزديك ما يافتى آب روى ]

[ پس پردهء ما يكى دخترست * كه بر تارك اختران افسرست ]

[ كنون گر بخواهى ز من دخترم * سپارم به تو لشكر و كشورم ]

[ به دو گفت بهرام كارى رواست * جهاندار بر بندگان پادشاست ]

ببهرام داد آن زمان دخترش * بفرمان او شد همه كشورش

بفرمود تا پيش او شد دبير * نوشتند منشور نو بر حرير

به دو گفت هر كس كز ايران سرست * ببخشش نگر تا كرا در خورست

بر آيين چين خلعت آراستند * فراوان كلاه و كمر خواستند

جز از داد و خورد و شكارش نبود * غم گردش روزگارش نبود

بزرگان چينى و گردنكشان * ز بهرام يل داشتندى نشان

همه چين همى گفت ما بنده‌ايم * ز بهر تو اندر جهان زنده‌ايم

همى خورد بهرام و بخشيد چيز * بروبر بسى آفرين بود نيز