شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧٣

[ كشته شدن شير كپى بر دست بهرام چوبينه ]

همى تاخت تا پيش خاقان رسيد * يكايك بگفت آنچ ديد و شنيد

به دو گفت خاقان كه عارى بود * بجايى كه چون من سوارى بود

همى شير كپى خورد دخترم * بگوييم و ننگى شود گوهرم

ندانند كان اژدهاى دژم * همى كوه آهن ربايد بدم

اگر دختر شاه نامى بود * همان شاه را جان گرامى بود

به دو گفت خاتون كه من كين خويش * بخواهم ز بهر جهان بين خويش

اگر ننگ باشد و گر نام من * بگويم بر آيد مگر كام من

برآمد برين نيز روز دراز * نهانى ز هر كس همى داشت راز

چنان بد كه خاقان يكى سور كرد * جهان را بر ان سور پر نور كرد

فرستاد بهرام يل را بخواند * چو آمدش بر تخت زرين نشاند

چو خاتون پس پرده آوا شنيد * بشد تيز و بهرام يل را بديد

فراوانش بستود و كرد آفرين * كه آباد بادا به تو ترك و چين

يكى آرزو خواهم از شهريار * كه باشد بران آرزو كامگار

به دو گفت بهرام فرمان تراست * برين آرزو كام و پيمان تراست

به دو گفت خاتون كز ايدر نه دور * يكى مرغزارست زيباى سور

جوانان چين اندران مرغزار * يكى جشن سازند گاه بهار

ازان بيشه پرتاب يك تيروار * يكى كوه بينى سيه تر ز قار

بران كوه خارا يكى اژدهاست * كه اين كشور چين ازو در بلاست

يكى شير كپّيش خواند همى * دگر نيز نامش نداند همى

يكى دخترم بد ز خاقان چين * كه خورشيد كردى برو آفرين

از ايوان بشد نزد آن جشنگاه * كه خاقان بنخچير بد با سپاه

بيامد ز كوه اژدهاى دژم * كشيد آن بهار مرا او بدم

كنون هر بهارى بران مرغزار * چنان هم بيايد ز بهر شكار

برين شهر ما را جوانى نماند * همان نامور پهلوانى نماند

شدند از پى شير كپّى هلاك * برانگيخت از بوم آباد خاك

سواران چينى و مردان كار * بسى تاختند اندران كوهسار

چو از دور بينند چنگال اوى * بر و پشت و گوش و سر و يال اوى

بغرّد به درد دل مرد جنگ * مر او را چه شير و چه پيل و نهنگ

كس اندر نيارد شدن پيش اوى * چو گيرد شمار كم و بيش اوى

به دو گفت بهرام فردا پگاه * بيايم ببينم من اين جشنگاه

بنيروى يزدان كه او داد زور * بلند آفرينندهء ماه و هور

بپردازم از اژدها جشنگاه * چو شبگير ما را نمايند راه

[ كشته شدن شير كپى بر دست بهرام چوبينه ]

[ كشته شدن شير كپى بر دست بهرام چوبينه ]

چو پيدا شد از آسمان گرد ماه * شب تيره بفشاند گرد سياه

پراكنده گشتند و مستان شدند * و زان جاى هر كس بايوان شدند

چو پيدا شد آن فر خورشيد زرد * بپيچيد زلف شب لاژورد

قژ آگند پوشيد بهرام گرد * گرامى تنش را بيزدان سپرد