شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧٢

[ كشتن دد ، دختر خاقان را ]

ز دينار و ز گوهر شاهوار * ز هر گونه‌يى آلت كارزار

فرستاده از پيش خاقان ببرد * بگنجور بهرام جنگى سپرد

[ كشتن دد ، دختر خاقان را ]

[ كشتن دد ، دختر خاقان را ]

چو چندى بر آمد برين روزگار * شب و روز آسايش آموزگار

چنان بد كه در كوه چين آن زمان * دد و دام بودى فزون از گمان

ددى بود مهتر ز اسپى بتن * فروهشته چون مشك گيسو رسن

بتن زرد و گوش و دهانش سياه * نديدى كس او را مگر گرمگاه

دو چنگش بكردار چنگ هژبر * خروشش همى برگذشتى ز ابر

همى سنگ را در كشيدى بدم * شده روز از و بر بزرگان دژم

ورا شير كپّى همى خواندند * ز رنجش همه بوم درماندند

يكى دخترى داشت خاتون چو ماه * اگر ماه دارد دو زلف سياه

دو لب سرخ و بينى چو تيغ قلم * دو بيجاده خندان و نرگس دژم

بران دخت لرزان بدى مام و باب * اگر تافتى بر سرش آفتاب

چنان بد كه روزى پياده بدشت * همى گرد آن مرغزاران بگشت

جهاندار خاقان ز بهر شكار * بدشتى دگر بود زان مرغزار

همان نيز خاتون بكاخ اندرون * همى راى زد با يكى رهنمون

چو آن شير كپّى ز كوهش بديد * فرود آمد او را بدم در كشيد

بيك دم شد او از جهان در نهان * سر آمد بران خوب چهره جهان

چو خاقان شنيد آن سيه كرد روى * همان مادرش نيز بركند موى

ز دردش همه ساله گريان بدند * چو بر آتش تيز بريان بدند

همى چاره جستند زان اژدها * كه تا چين كى آيد ز چنگش رها

چو بهرام جنگ مقاتوره كرد * و زان مرد جنگى بر آورد گرد

همى رفت خاتون بديدار اوى * بهر كس همى گفت كردار اوى

چنان بد كه يك روز ديدش سوار * از ايران همان نيز صد نامدار

پياده فراوان بپيش اندرون * همى راند بهرام با رهنمون

بپرسيد خاتون كه اين مرد كيست * كه با برز و با فرهء ايزديست

به دو گفت كهتر كه دورى ز كام * كه بهرام يل را ندانى بنام

بايران يكى چندگه شاه بود * سر تاج او برتر از ماه بود

بزرگانش خوانند بهرام گرد * كه از خسروان نام مردى ببرد

كنون تا بيامد ز ايران بچين * بلرزد همى زير اسپش زمين

خداوند خواند همى مهترش * همى تاج شاهى نهد بر سرش

به دو گفت خاتون كه با فرّ اوى * سزد گر بنازيم در پرّ اوى

يكى آرزو زو بخواهم درست * چو خاقان نگردد بدان كار سست

بخواهد مگر ز اژدها كين من * برو بشنود درد و نفرين من

به دو گفت كهتر گر اين داستان * بخواند برو مهتر راستان

تو از شير كپّى نيابى نشان * مگر كشته و كرگ پايش كشان

چو خاتون شنيد اين سخن شاد شد * ز تيمار آن دختر آزاد شد