شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧١

[ كشته شدن مقاتوره به دست بهرام چوبينه ]

بخشم و بتندى بيازيد چنگ * ز تركش بر آورد تير خدنگ

ببهرام گفت اين نشان منست * برزم اندرون ترجمان منست

چو فردا بيايى بدين بارگاه * همى دار پيكان ما را نگاه

چو بشنيد بهرام شد تيز چنگ * يكى تير پولاد پيكان خدنگ

به دو داد و گفتا كه اين يادگار * بدار و ببين تا كى آيد به كار

مقاتوره از پيش خاقان برفت * بيامد سوى خرگه خويش تفت

[ كشته شدن مقاتوره به دست بهرام چوبينه ]

[ كشته شدن مقاتوره به دست بهرام چوبينه ]

چو شب دامن تيره اندر كشيد * سپيده ز كوه سيه بر دميد

مقاتوره پوشيد خفتان جنگ * بيامد يكى تيغ تورى بچنگ

چو بهرام بشنيد بالاى خواست * يكى جوشن خسرو آراى خواست

گزيدند جايى كه هرگز پلنگ * بران شخّ بىآب ننهاد چنگ

چو خاقان شنيد اين سخن برنشست * برفتند تركان خسرو پرست

بدان كار تا زين دو شير دمان * كرا پيشتر خواهد آمد زمان

مقاتوره چون شد بدشت نبرد * ز هامون بابر اندر آورد گرد

ببهرام گردنكش آواز داد * كه اكنون ز مردى چه دارى به ياد

تو تازى بدين جنگ بر پيش دست * وگر شير دل ترك خاقان پرست

به دو گفت بهرام پيشى تو كن * كجا پى تو افگنده اى اين سخن

مقاتوره كرد از جهاندار ياد * دو زاغ كمان را بزه بر نهاد

زه و تير بگرفت شادان بدست * چو شد غرق پيكانش بگشاد شست

بزد بر كمربند مرد سوار * نسفت آهن از آهن آبدار

زمانى همى بود بهرام دير * كه تا شد مقاتوره از رزم سير

مقاتوره پنداشت كو شد تباه * خروشيد و برگشت زان رزمگاه

به دو گفت بهرام كاى جنگجوى * نكشتى مرا سوى خرگه مپوى

تو گفتى سخن باش و پاسخ شنو * اگر بشنوى زنده مانى برو

نگه كرد جوشن گذارى خدنگ * كه آهن شدى پيش او نرم و سنگ

بزد بر ميان سوار دلير * سپهبد شد از رزم و دينار سير

مقاتوره چون جنگ را بر نشست * برادر دو پايش بزين بر ببست

به روى اندر آمد دو ديده پر آب * همان زين تورى شدش جاى خواب

بخاقان چنين گفت كاى كامجوى * همى گور كن خواهد آن نامجوى

به دو گفت خاقان كه بهتر ببين * كجا زنده خفتست بر پشت زين

به دو گفت بهرام كاى بر منش * هم اكنون به خاك اندر آيد تنش

تن دشمن تو چنين خفته باد * كه او خفت بر اسپ تورى نژاد

سوارى فرستاد خاقان دلير * بنزديك آن نامبردار شير

ورا بسته و كشته ديدند خوار * بر آسوده از گردش روزگار

بخنديد خاقان بدل در نهان * شگفت آمدش زان سوار جهان

پر انديشه بد تا بايوان رسيد * كلاهش ز شادى بكيوان رسيد

سليح و درم خواست و اسپ و رهى * همان تاج و هم تخت شاهنشهى