شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٧

[ آشتى خواستن پشنگ از كىقباد ]

چهارم چو مهراب كابل خداى * كه دستور شاهست و زابل خداى

[ آشتى خواستن پشنگ از كىقباد ]

[ آشتى خواستن پشنگ از كىقباد ]

سپهدار تركان دو ديده پر آب * شگفتى فرو ماند ز افراسياب

يكى مرد با هوش را برگزيد * فرسته بايران چنانچون سزيد

يكى نامه بنوشت ار تنگ وار * برو كرده صد گونه رنگ و نگار

بنام خداوند خورشيد و ماه * كه او داد بر آفرين دستگاه

وزو بر روان فريدون درود * كزو دارد اين تخم ما تار و پود

گر از تور بر ايرج نيك بخت * بد آمد پديد از پى تاج و تخت

[ بران بر همى راند بايد سخن * ببايد كه پيوند ماند ببن ]

گر اين كينه از ايرج آمد پديد * منوچهر سرتاسر آن كين كشيد

بران هم كه كرد آفريدون نخست * كجا راستى را ببخشش بجست

سزد گر برانيم دل هم بران * نگرديم از آيين و راه سران

ز جيحون و تا ماورالنّهر بر * كه جيحون ميانچيست اندر گذر

بر و بوم ما بود هنگام شاه * نكردى بران مرز ايرج نگاه

همان بخش ايرج ز ايران زمين * بداد آفريدون و كرد آفرين

ازان گر بگرديم و جنگ آوريم * جهان بر دل خويش تنگ آوريم

بود زخم شمشير و خشم خداى * نيابيم بهره بهر دو سراى

و گر همچنان چون فريدون گرد * بتور و بسلم و به ايرج سپرد

ببخشيم و زان پس نجوييم كين * كه چندين بلا خود نيرزد زمين

سراينده از سال چون برف گشت * ز خون كيان خاك شنگرف گشت

سرانجام هم جز به بالاى خويش * نيابد كسى بهره از جاى خويش

[ بمانيم روز پسين زير خاك * سراپاى كرباس و جاى مغاك ]

و گر آزمنديست و اندوه و رنج * شدن تنگ دل در سراى سپنج

مگر رام گردد برين كىقباد * سر مرد بخرد نگردد ز داد

كس از ما نبينند جيحون بخواب * و ز ايران نيايند ازين روى آب

مگر با درود و سلام و پيام * دو كشور شود زين سخن شادكام

چو نامه به مهر اندر آورد شاه * فرستاد نزديك ايران سپاه

ببردند نامه بر كىقباد * سخن نيز ازين گونه كردند ياد

چنين داد پاسخ كه دانى درست * كه از ما نبد پيش دستى نخست

ز تور اندر آمد نخستين ستم * كه شاهى چو ايرج شد از تخت كم

بدين روزگار اندر افراسياب * بيامد بتيزى و بگذاشت آب

شنيدى كه با شاه نوذر چه كرد * دل دام و دد شد پر از داغ و درد

ز كينه باغريرث پر خرد * نه آن كرد كز مردمى در خورد

ز كردار بد گر پشيمان شويد * بنوّى ز سر باز پيمان شويد

مرا نيست از كينه و آز رنج * بسيچيده‌ام در سراى سپنج

شما را سپردم ازان روى آب * مگر يابد آرامش افراسياب

بنوّى يكى باز پيمان نوشت * بباغ بزرگى درختى بكشت