شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦٧

[ بازگشتن نياتوس و روميان از ايران نزد قيصر روم ]

ز پيوند خويشى و از خواسته * ز مردان و ز گنج آراسته

تو پيوند خويشى همى بر كنى * همان فرّ قيصر ز من بفگنى

ز قيصر شنيدى كه خسرو ز دين * بگردد چو آيد بايران زمين

مگو ايچ گفتار نادلپذير * تو بندوى را سر باغوش گير

ندانى كه دهقان ز دين كهن * نپيچد چرا خام گويى سخن

مده رنج و كردار قيصر بباد * بمان تا بباشيم يك چند شاد

بكين پدر من جگر خسته‌ام * كمر بر ميان سوك را بسته‌ام

دل او سراسر پر از كين اوست * زبانش پر از رنج و تيمار اوست

كه او از پى واژ شد زشت‌گوى * تو از بىخرد هوشمندى مجوى

[ چو مريم برفت اين سخنها بگفت * نياطوس بشنيد و كينه نهفت ]

[ هم از كار بندوى دل كرد نرم * كجا داشت از روى بندوى شرم ]

[ بيامد بنزديك خسرو چو گرد * دل خويش خوش كرد زان گفته مرد ]

نياطوس گفت اى جهان ديده شاه * خردمندى از مست رومى مخواه

تو بس كن بدين نياكان خويش * خردمند مردم نگردد ز كيش

برين گونه چون شد سخنها دراز * بلشكرگه آمد نياطوس باز

[ بازگشتن نياتوس و روميان از ايران نزد قيصر روم ]

[ بازگشتن نياتوس و روميان از ايران نزد قيصر روم ]

بخرّاد بر زين بفرمود شاه * كه رو عرض گه ساز و ديوان بخواه

همه لشكر روميان عرض كن * هر انكس كه هستند نو گر كهن

درمشان بده روميان را ز گنج * به دادن نبايد كه بينند رنج

كسى كو بخلعت سزاوار بود * كجا روز جنگ از در كار بود

بفرمود تا خلعت آراستند * ز در اسپ پر مايگان خواستند

نياطوس را داد چندان گهر * چه اسپ و پرستار و زرّين كمر

كز اندازهء هديه برتر گذاشت * سرش را ز پر مايگان بر فراشت

هر آن شهر كز روم بستد قباد * چه هرمز چه كسرى فرخ نژاد

نياطوس را داد و بنوشت عهد * بر آن جام حنظل پراگند شهد

برفتند پس روميان سوى روم * بدان مرز آباد و آباد بوم

دگر هفته برداشت با ده سوار * كه بودند بينا دل و نامدار

ز لشكرگه آمد بآذر گشسپ * بگنبد نگه كرد و بگذاشت اسپ

پياده همى رفت و ديده پر آب * بزردى دو رخساره چون آفتاب

چو از در بنزديك آتش رسيد * شد از آب ديده رخش ناپديد

دو هفته همى خواند اَستا و زند * همى گشت بر گرد آذر نژند

بهشتم بيامد ز آتشكده * چو نزديك شد روزگار سده

به آتش بداد آنچ پذرفته بود * سخن هرچ پيش ردان گفته بود

ز زرّين و سيمين گوهر نگار * ز دينار و ز گوهر شاهوار

بدرويش بخشيد گنج درم * نماند اندران بوم و بر كس دژم

و زان جايگه شد بانديو شهر * كه بردارد از روز شاديش بهر

كجا كشور شورستان بود مرز * كسى خاك او را ندانست ارز