شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦٦

[ خشم گرفتن نياتوس بر بندوى و آشتى كردن مريم در ميانشان ]

تو بر دين زردشت پيغمبرى * اگر چند پيوستهء قيصرى

بپوشيد پس جامهء شهريار * بياويخت آن تاج گوهر نگار

برفتند رومى و ايرانيان * ز هر گونهء مردم اندر ميان

كسى كش خرد بود چون جامه ديد * بدانست كو راى قيصر گزيد

دگر گفت كاين شهريار جهان * همانا كه ترسا شد اندر نهان

[ خشم گرفتن نياتوس بر بندوى و آشتى كردن مريم در ميانشان ]

[ خشم گرفتن نياتوس بر بندوى و آشتى كردن مريم در ميانشان ]

دگر روز خسرو بياراست گاه * بسر بر نهاد آن كيانى كلاه

نهادند در گلشن سور خوان * چنين گفت پس روميان را بخوان

بيامد نياطوس با روميان * نشستند با فيلسوفان بخوان

چو خسرو فرود آمد از تخت بار * ابا جامهء روم گوهر نگار

خراميد خندان و بر خوان نشست * بشد نيز بندوى برسم بدست

جهاندار بگرفت واژ نهان * بزمزم همى راى زد با مهان

نياطوس كان ديد بنداخت نان * از آشفتگى باز پس شد ز خوان

همى گفت واژ و چليپا بهم * ز قيصر بود بر مسيحا ستم

چو بندوى ديد آن بزد پشت دست * بخوان بر به روى چليپا پرست

غمى گشت زان كار خسرو چو ديد * برخساره شد چون گل شنبليد

بگستهم گفت اين گو بىخرد * نبايد كه بىداورى مىخورد

و را با نياطوس رومى چه كار * تن خويش را كرد امروز خوار

نياطوس زان جايگه بر نشست * بلشكرگه خويش شد نيم مست

بپوشيد رومى زره رزم را * ز بهر تبه كردن بزم را

سواران رومى همه جنگ جوى * بدرگاه خسرو نهادند روى

هم آنگه ز لشكر سوارى چو باد * بخسرو فرستاد رومى نژاد

كه بندوى ناكس چرا پشت دست * زند بر رخ مرد يزدان پرست

گر او را فرستى بنزديك من * و گر نه ببين شورش انجمن

ز من بيش پيچى كنون كز رهى * كه جويد همى تخت شاهنشهى

چو بشنيد خسرو بر آشفت و گفت * كه كس دين يزدان نيارد نهفت

كيومرث و جمشيد تا كىقباد * كسى از مسيحا نكردند ياد

مبادا كه دين نياكان خويش * گزيده سرافراز و پاكان خويش

گذارم بدين مسيحا شوم * نگيرم بخوان واژ و ترسا شوم

تو تنها همى كژّ گيرى شمار * هنر ديدم از روميان روز كار

بخسرو چنين گفت مريم كه من * به پا آورم جنگ اين انجمن

به من ده سرافراز بندوى را * كه تا روميان از پى روى را

ببينند و باز آرمش تن درست * كسى بيهده جنگ هرگز نجست

فرستاد بندوى را شهريار * بنزد نياطوس با ده سوار

همان نيز مريم زن هوشمند * كه بودى هميشه لبانش بپند

به دو گفت رو با برادر پدر * بگو اى بد انديش پر خاشخر

نديدى كه با شاه قيصر چه گفت * ز بهر بزرگى ورا بود جفت