شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦٥

[ نامهء خسرو پرويز به قيصر به پيروزى و پاسخ نامهء قيصر ]

ز چيزى كه رفت اندران رزمگاه * بقيصر نوشت اندران نامه شاه

نخست آفرين كرد بر دادگر * كزو ديد مردى و بخت و هنر

دگر گفت كز كردگار جهان * همه نيكوى ديدم اندر نهان

بآذر گشسپ آمدم با سپاه * دوان پيش باز آمدم كينه خواه

بدان گونه تنگ اندر آمد بجنگ * كه بر من ببد كار پيكار تنگ

چو يزدان پاكش نبد دستگير * بمرد آن دم آتش و دارو گير

چو بيچاره‌تر گشت و لشكر نماند * گريزان بشبگير زانجا براند

همه لشكرش را بهم بر زديم * بلشكرگهش آتش اندر زديم

بفرمان يزدان پيروزگر * ببندم برو نيزه راه گذر

نهادند بر نامه بر مهر شاه * فرستادگان بر گرفتند راه

فرستاده با نامهء شهريار * بشد تا بر قيصر نامدار

چو آن نامه بر خواند قيصر ز تخت * فرود آمد آن مرد بيدار بخت

بيزدان چنين گفت كاى رهنماى * هميشه توى جاودانه بجاى

تو پيروز كردى مران بنده را * كِشنده توى مرد افگنده را

فراوان بدرويش دينار داد * همان خوردنيهاى بسيار داد

مران نامه را نيز پاسخ نوشت * بسان درختى بباغ بهشت

سر نامه كرد از جهاندار ياد * خداوند پيروزى و فر و داد

خداوند ماه و خداوند هور * خداوند پيل و خداوند مور

بزرگى و نيك اخترى زو شناس * وزو دار تا زنده باشى سپاس

جز از داد و خوبى مكن در جهان * چه در آشكار و چه اندر نهان

يكى تاج كز قيصران يادگار * همى داشتى تا كى آيد به كار

همان خسروى طوق با گوشوار * صد و شست تا جامهء زرنگار

دگر سى شتر بار دينار بود * همان در و ياقوت بسيار بود

صليبى فرستاد گوهر نگار * يكى تخت پر گوهر شاهوار

يكى سبز خفتان بزر بافته * بسى شوشهء زر برو تافته

ازان فيلسوفان رومى چهار * برفتند با هديه و با نثار

چو زان كارها شد بشاه آگهى * ز قيصر شدش كار با فرهى

پذيره فرستاد خسرو سوار * گرانمايگان گرامى هزار

بزرگان بنزديك خسرو شدند * همه پاك با هديهء نو شدند

چو خسرو نگه كرد و نامه بخواند * ازان خواسته در شگفتى بماند

بدستور فرمود پس شهريار * كه آن جامهء روم گوهر نگار

نه آيين پر مايه دهقان بود * كجا جامهء جاثليقان بود

چو بر جامهء ما چليپا بود * نشست اندر آيين ترسا بود

و گر خود نپوشم بيازارد اوى * همانا دگر گونه پندارد اوى

وگر پوشم اين نامداران همه * بگويند كاين شهريار رمه

مگر كز پى چيز ترسا شدست * كه اندر ميان چليپا شدست

بخسرو چنين گفت پس رهنماى * كه دين نيست شاها بپوشش بپاى