شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦٤

[ نامهء خسرو پرويز به قيصر به پيروزى و پاسخ نامهء قيصر ]

چو خورشيد بر چرخ بگشاد راز * سپهدار جنگى بزد طبل باز

بياورد چندانك بودش سپاه * گرانمايگان بر گرفتند راه

بره بر يكى نيستان بود نو * بسى اندر و مردم نى درو

چو از دور ديدند بهرام را * چنان لشكر گشن و خودكام را

ببهرام گفتند انوشه بدى * ز راه نيستان چرا آمدى

كه بىمر سپاهست پيش اندرون * همه جنگ را دست شسته به خون

چنين گفت بهرام كايدر سوار * نباشد جز از لشكر شهريار

فرود آمدند اندران نيستان * همه جنگ را تنگ بسته ميان

شنيدم كه چون ما ز پرده سراى * بسيچيدن راه كرديم راى

جهاندار بگزيد نستود را * جهانجوى بىتار و بىپود را

ابا سه هزار از سواران مرد * كجا پاى دارند روز نبرد

بدان تا بيايد پس ما دمان * چو بينم مر او را سر آرم زمان

همه اسپ را تنگها بركشيد * همه گرد اين بيشه لشكر كشيد

سواران سبك بركشيدند تنگ * گرفتند شمشير هندى بچنگ

همه نيستان آتش اندر زدند * سپه را يكايك بهم بر زدند

نيستان سراسر شد افروخته * يكى كشته و ديگرى سوخته

چو نستود را ديد بهرام گرد * عنان بارهء تيزتگ را سپرد

ز زين بر گرفتش بخم كمند * بياورد و كردش هم آنگه ببند

همى خواست نستود زو زينهار * همى گفت كاى نامور شهريار

چرا ريخت خواهى همى خون من * ببخشاى بر بخت وارون من

مكش مر مرا تا دوان پيش تو * بيايم بوم زار درويش تو

به دو گفت بهرام من چون تو مرد * نخواهم كه باشد بدشت نبرد

نبرم سرت را كه ننگ آيدم * كه چون تو سوارى بجنگ آيدم

چو يا بى رهايى ز دستم بپوى * ز من هرچ ديدى بخسرو بگوى

چو بشنيد نستود روى زمين * ببوسيد و بسيار كرد آفرين

و زان بيشه بهرام شد تا برى * ابا او دليران فرخنده پى

ببود و بر آسود و ز آنجا برفت * بنزديك خاقان خراميد تفت

[ نامهء خسرو پرويز به قيصر به پيروزى و پاسخ نامهء قيصر ]

[ نامهء خسرو پرويز به قيصر به پيروزى و پاسخ نامهء قيصر ]

ازين سوى خسرو بران رزمگاه * بيامد كه بهرام بد با سپاه

همه رزمگاهش بتاراج داد * سپه را همه بدره و تاج داد

يكى بارهء تيز رو بر نشست * ميان را ز بهر پرستش ببست

بپيش اندر آمد يكى خارستان * پياده ببود اندران كارستان

بغلتيد در پيش يزدان به خاك * همى گفت كاى داور داد و پاك

پى دشمن از بوم برداشتى * همه كار ز انديشه بگذاشتى

پرستنده و ناسزا بنده‌ام * بفرمان و رايت سر افگنده‌ام

و زان جايگه شد بپرده سراى * بيامد بنزديك او رهنماى

بفرمود تا پيش او شد دبير * نوشتند زو نامه‌يى بر حرير