شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦٣

[ گريختن بهرام چوبينه از پيش خسرو و رسيدن نزد خاقان چين ]

[ گريختن بهرام چوبينه از پيش خسرو و رسيدن نزد خاقان چين ]

[ گريختن بهرام چوبينه از پيش خسرو و رسيدن نزد خاقان چين ]

چو خورشيد روشن بياراست گاه * طلايه بيامد ز نزديك شاه

بپرده سراى اندرون كس نديد * همان خيمه بر پاى بر بس نديد

طلايه بيامد بگفت اين بشاه * دل شاه شد تنگ زان رزمخواه

گزين كرد زان جنگيان سه هزار * زره دار و برگستوان ور سوار

بنستود فرمود تا برنشست * ميان يلى تاختن را ببست

همى راند نستود دل پر ز درد * نبد مرد بهرام روز نبرد

همان نيز بهرام با لشكرش * نبود ايمن از راه و ز كشورش

همى راند بىراه دل پر ز بيم * همى برد با خويشتن زرّ و سيم

يلان سينه و گرد ايزد گشسپ * ز يك سوى لشكر همى راند اسپ

ببى راه لشكر همى راندند * سخنهاى شاهان همى خواندند

پديد آمد از دور يك پاره ده * كجا ده نبود از در مرد مه

همى راند بهرام پيش اندرون * پشيمان شده دل پر از درد و خون

چو از تشنگى خشك شدشان دهن * بيامد بخان يكى پير زن

زبان را بچربى بياراستند * و زان پير زن آب و نان خواستند

زن پير گفتار ايشان شنيد * يكى كهنه غربيل پيش آوريد

برو بر بگسترده يك پاره مشك * نهاده بغربيل بر نان كشك

يلان سينه برسم ببهرام داد * نيامد همى در غم از واژ ياد

گرفتند واژ و بخوردند نان * نظاره بدان نامداران زنان

چو كشكين بخوردند مى خواستند * زبانها بزمزم بياراستند

زن پير گفت ار ميت آرزوست * ميست و يكى نيز كهنه كدوست

بريدم كدو را كه نو بد سرش * يكى جام كردم نهادم برش

به دو گفت بهرام چون مى بود * ازان خوبتر جامها كى بود

زن پير رفت و بياورد جام * از ان جام بهرام شد شادكام

يكى جام پر بر كفش بر نهاد * بدان تا شود پير زن نيز شاد

به دو گفت كاى مام با فرهى * ز كار جهان چيستت آگهى

به دو پير زن گفت چندان سخن * شنيدم كزان گشت مغزم كهن

ز شهر آمد امروز بسيار كس * همى جنگ چوبينه گويند و بس

كه شد لشكر او بنزديك شاه * سپهبد گريزان بشد بىسپاه

به دو گفت بهرام كاى پاك زن * مرا اندرين داستانى بزن

كه اين از خرد بود بهرام را * وگر برگزيد از هوا كام را

به دو پير زن گفت كاى شهره مرد * چرا ديو چشم ترا تيره كرد

ندانى كه بهرام پور گشسپ * چو با پور هرمز برانگيزد اسپ

بخندد برو هرك دارد خرد * كس او را ز گردنكشان نشمرد

به دو گفت بهرام گر آرزوى * چنين كرد گو مى خور اندر كدوى

برين گونه غربيل بر نان جو * همى دار در پيش تا جو درو

بران هم خورش يك شب آرام يافت * همى كام دل جست و ناكام يافت