شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦٢

[ جنگ سوم خسرو پرويز با بهرام چوبينه و گريختن بهرام ]

مرا برگزيدند بر خسروان * به خاك افگنم نام نوشين روان

ز لشكر بر شاه شد خيره خير * كمان را بزه كرد و يك چوبه تير

بزد ناگهان بر كمرگاه شاه * بكژ اندر آويخت پيكان به راه

يكى بنده چون زخم پيكان بديد * بيامد ز ديباش بيرون كشيد

سبك شهريار اندر آمد دمان * ببهرام چوبينهء بد نشان

بزد نيزه‌يى بر كمر بند اوى * زره بود نگسست پيوند اوى

سنان سر نيزه شد به دو نيم * دل مرد بىراه شد پر ز بيم

چو بشكست نيزه بر آشفت شاه * بزد تيغ بر مغفر كينه خواه

سراسر همه تيغ بر هم شكست * بدان پيكر مغفر اندر نشست

همى آفرين كرد هر كس كه ديد * هم آن كس كه آواز آهن شنيد

گرانمايگان از پس اندر شدند * چنان لشكرى را بهم بر زدند

خراميد بندوى نزديك شاه * كه اى تاج تو برتر از چرخ ماه

يكى لشكرست اين چو مور و ملخ * گرفته بيابان همه ريگ و شخ

نه و الا بود خيره خون ريختن * نه اين شاه با بنده آويختن

هر آن كس كه خواهد ز ما زينهار * به از كشته يا خسته در كارزار

به دو گفت خسرو كه هرگز گناه * بپيچد برو من نيم كينه خواه

همه پاك در زينهار منند * بتاج اندرون گوشوار منند

بر آمد هم آنگه شب از تيره كوه * سپه بازگشتند هر دو گروه

چو آمد غو پاسبان و جرس * ز لشكر نبد خفته بسيار كس

جهانجوى بندوى ز آنجا برفت * ميان دو لشكر خراميد تفت

ز لشكر نگه كرد كنداورى * خوش آواز و گويا مناديگرى

بفرمود تا بارگى برنشست * ببيدار كردن ميان را ببست

چنين تا ميان دو لشكر براند * كزو تا بدشمن فراوان نماند

خروشى برآورد كاى بندگان * گنه كرده و بخت جويندگان

هران كز شما او گنهكارتر * بجنگ اندرون نامبردارتر

بيزدانش بخشيد شاه جهان * گناهى كه كرد آشكار و نهان

بتيره شبان چون بر آمد خروش * نهادند هر كس بآواز گوش

همه نامداران بهراميان * برفتن ببستند يك سر ميان

چو برزد سر از كوه گيتى فروز * زمين را بملحم بياراست روز

همه دشت بىمرد و خرگاه بود * كه بهرام زان شب نه آگاه بود

بدان خيمه‌ها در نديدند كس * جز از ويژه ياران بهرام و بس

چو بهرام زان لشكر آگاه گشت * بيامد بران خيمه‌ها برگذشت

بياران چنين گفت كاكنون گريز * به آيد ز آرام با رستخيز

شتر خواست از ساروان سه هزار * هيونان كفك افگن و نامدار

ز چيزى كه در گنج بد بردنى * ز گستردنيها و از خوردنى

ز زرّين و سيمين و ز تخت عاج * همان ياره و طوق زرّين و تاج

همه بار كردند و خود بر نشست * ميان از پى بازگشتن ببست