شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦١

[ جنگ سوم خسرو پرويز با بهرام چوبينه و گريختن بهرام ]

چو شد زان نشان كار بر شاه تنگ * پس پشت شمشير و در پيش سنگ

بيزدان چنين گفت كاى كردگار * توى برتر از گردش روزگار

بدين جاى بيچارگى دست گير * تو باشى ننالم بكيوان و تير

هم آنگه چو از كوه بر شد خروش * پديد آمد از راه فرخ سروش

همه جامه‌اش سبز و خنگى به زير * ز ديدار او گشت خسرو دلير

چو نزديك شد دست خسرو گرفت * ز يزدان پاك اين نباشد شگفت

چو از پيش بدخواه برداشتش * به آسانى آورد و بگذاشتش

به دو گفت خسرو كه نام تو چيست * همى گفت چندى و چندى گريست

فرشته به دو گفت نامم سروش * چو ايمن شدى دور باش از خروش

كزين پس شوى بر جهان پادشا * نبايد كه باشى جز از پارسا

بدين زود اندر بشاهى رسى * بدين ساليان بگذرد هشت و سى

بگفت اين سخن نيز و شد ناپديد * كس اندر جهان اين شگفتى نديد

چو آن ديد بهرام خيره بماند * جهان آفرين را فراوان بخواند

همى گفت تا جنگ مردم بود * مبادا كه مردى ز من گم بود

برآنم كه جنگم كنون با پريست * برين بخت تيره ببايد گريست

نياطوس زان روى بر كوهسار * همى خواست از دادگر زينهار

خراشيد مريم دو رخسار خويش * ز تيمار جفت جهاندار خويش

سپه بود بر كوه و هامون و راغ * دل روميان زو پر از درد و داغ

نياطوس چون روى خسرو نديد * عمارىّ زرّين بيك سو كشيد

بمريم چنين گفت كاندر نشين * كه ترسم كه شد شاه ايران زمين

هم آنگاه خسرو بران روى كوه * پديد آمد از راه دور از گروه

همه لشكر نامور شاد شد * دل مريم از درد آزاد شد

چو آمد بمريم بگفت آنچ ديد * و زان كوه خارا سر اندر كشيد

چنين گفت كاى ماه قيصر نژاد * مرا داور دادگر داد داد

نه از كاهلى بد نه از بد دلى * كه در جنگ بد دل كند كاهلى

بدان غار بىراه درماندم * بدل آفريننده را خواندم

نهان داشت دارنده كار جهان * برين بنده گشت آشكارا نهان

فريدون فرخ نديد اين بخواب * نه تور و نه سلم و نه افراسياب

كه امروز من ديدم اى سركشان * ز پيروزى و شهريارى نشان

بديشان بگفت آنكجا ديد شاه * از ان پس بفرمود تا آن سپاه

همه جنگ را تاختن نو كنند * برزم اندرون ياد خسرو كنند

و زان روى بهرام شد پر ز درد * پشيمان شده زان همه كار كرد

[ جنگ سوم خسرو پرويز با بهرام چوبينه و گريختن بهرام ]

[ جنگ سوم خسرو پرويز با بهرام چوبينه و گريختن بهرام ]

هم آنگه ز كوه اندر آمد سپاه * جهان شد ز گرد سواران سياه

و زان روى بهرام لشكر براند * بروز اندرون روشنايى نماند

همى گفت هر كس كه راند سپاه * خرد بايد و مردى و دستگاه

دليران كه ديدند خشت مرا * همان پهلوانى سرشت مرا