شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٦

[ آمدن افراسياب به نزديك پدر خود ]

چنان بر گرفتم ز زين خدنگ * كه گفتى ندارم بيك پشّه سنگ

كمربند بگسست و بند قباى * ز چنگش فتادم نگون زير پاى

بدان زور هرگز نباشد هژبر * دو پايش به خاك اندر و سر بابر

سواران جنگى همه همگروه * كشيدندم از پيش آن لخت كوه

تو دانى كه شاهى دل و چنگ من * بجنگ اندرون زور و آهنگ من

بدست وى اندر يكى پشّه‌ام * و زان آفرينش پر انديشه‌ام

يكى پيل تن ديدم و شير چنگ * نه هوش و نه دانش نه راى و درنگ

عنان را سپرده بران پيل مست * يكى گرزهء گاوپيكر بدست

همانا كه كوپال سيصد هزار * زدندش بران تارك ترگ دار

تو گفتى كه از آهنش كرده‌اند * ز سنگ و ز رويش بر آورده‌اند

چه درياش پيش و چه ببر بيان * چه درّنده شير و چه پيل ژيان

همى تاخت يكسان چو روز شكار * ببازى همى آمدش كارزار

چنو گر بدى سام را دستبرد * بتركان نماندى سرافراز گرد

جز از آشتى جستنت راى نيست * كه با او سپاه ترا پاى نيست

زمينى كجا آفريدون گرد * بدانگه بتور دلاور سپرد

به من داده بودند و بخشيده راست * ترا كين پيشين نبايست خواست

تو دانى كه ديدن نه چون آگهيست * ميان شنيدن هميشه تهيست

[ گلستان كه امروز باشد ببار * تو فردا چنى گل نيايد به كار ]

از امروز كارى بفردا ممان * كه داند كه فردا چه گردد زمان

ترا جنگ ايران چو بازى نمود * ز بازى سپه را درازى فزود

نگر تا چه مايه ستام بزر * هم از ترگ زرّين و زرّين سپر

همان تازى اسپان زرّين لگام * همان تيغ هندى بزرّين نيام

ازين بيشتر نامداران گرد * قباد اندر آمد بخوارى ببرد

چو كلباد و چون بارمان دلير * كه بودى شكارش همه نرّه شير

خزروان كجا زال بشكست خرد * نمودش بگرز گران دستبرد

شماساس كين توز لشكر پناه * كه قارن بكشتش بآوردگاه

[ جزين نامداران كين صد هزار * فزون كشته آمد گه كارزار ]

بتر زين همه نام و ننگ شكست * شكستى كه هرگز نشايدش بست

گر از من سر نامور گشته شد * كه اغريرث پر خرد كشته شد

جوانى به دو نيكئى روزگار * من امروز را دى گرفتم شمار

كه پيش آمدندم همان سركشان * پس پشت هر يك درفشى كشان

بسى ياد دادندم از روزگار * دمان از پس و من دوان زار و خوار

كنون از گذشته مكن هيچ ياد * سوى آشتى ياز با كىقباد

گرت ديگر آيد يكى آروزى * بگرد اندر آيد سپه چار سوى

بيك دست رستم كه تابنده هور * گه رزم با او نتابد به زور

به روى دگر قارن رزم زن * كه چشمش نديدست هرگز شكن

سه ديگر چو كشواد زرّين كلاه * كه آمد به آمل ببرد آن سپاه