شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٥٩

[ جنگ پهلوانان خسرو با بهرام چوبينه ]

كه هر كو برادر بود دوست به * چو دشمن بود بىپى و پوست به

تو هم دشمن و بد تن و ريمنى * جهان آفرين را بدل دشمنى

بپيش برادر برادر بجنگ * نيايد اگر باشدش نام و ننگ

چو بشنيد بهرام زو بازگشت * بر آشفت و با او دژم ساز گشت

همى راند گردوى تا نزد شاه * ز آهن شده روى جنگى سياه

برو آفرين كرد خسرو به مهر * كه پاداش بادت ز گردان سپهر

فرستاد خسرو بشاپور كس * كه موسيل را باش فرياد رس

بكوشيد تا پشت پشت آوريد * مگر بخت روشن بمشت آوريد

بگستهم گفت آن زمان شهريار * كه گر هيچ رومى كند كارزار

چو بهرام جنگى شكسته شود * و گر نيز در جنگ خسته شود

همه روميان سر بگردون برند * سخنها ز اندازه بيرون برند

نخواهم كه رومى بود سرفراز * بما بر كنند اندرين جنگ ناز

بديدم هنرهاى رومى همه * بسان رمه روزگار دمه

هم آن به كه من با سپاه اندكى * ز چوبينه آورد خواهم يكى

نخواهم درين كار يارى ز كس * اميدم بيزدان فرياد رس

به دو گفت گستهم كاى شهريار * بشيرين روانت مخور زينهار

چو رايت چنين است مردان كين * بخواه و مكن تيره روى زمين

به دو گفت خسرو كه اينست روى * كه گفتى ز لشكر كنون يار جوى

گزين كرد گستهم ز ايران سوار * ده و چار گردنكش نامدار

نخستين ازين جنگيان نام خويش * نوشت و بياورد و بنهاد پيش

دگر گرد شاپور با انديان * چو بندوى و گردوى پشت كيان

چو آذر گشسپ و دگر شير ذيل * چو زنگوى گستاخ با شير و پيل

تخواره كه در جنگ غمخواره بود * يلان سينه را زشت پتياره بود

فرخ زاد و چون خسرو سرفراز * چو اشتاد پيروز دشمن گداز

چو فرخنده خورشيد با اورمزد * كه دشمن بدى پيش ايشان فرزد

چو مردان گزين كرد ز ايران دو هفت * ز لشكر بيك سو خراميد تفت

چنين گفت خسرو بدين مهتران * كه اى سرفرازان و فرمانبران

همه پشت را سوى يزدان كنيد * دل خويش را شاد و خندان كنيد

جز از خواست يزدان نباشد سخن * چنين بود تا بود چرخ كهن

برزم اندرون كشته بهتر بود * كه در خانه‌ات بنده مهتر بود

نگهدار من بود بايد بجنگ * بهنگام جنبش نسازم درنگ

همه هم زبان آفرين خواندند * ورا شهريار زمين خواندند

بكردند پيمان كه از شهريار * كسى بر نگردد ازين كار زار

سپهدار بشنيد و آرام يافت * خوش آمدش و ز مهتران كام يافت

سپه را ببهرام فرخ سپرد * همى رفت با چارده مرد گرد

هم آنگه خروش آمد از ديدگاه * ببهرام گفتند كامد سپاه

جهانجوى بيدار دل بر نشست * كمندى بفتراك و تيغى بدست