شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٥٨

[ جنگ پهلوانان خسرو با بهرام چوبينه ]

ورا ميمنه دار گردوى بود * كه گرد و دلير و جهانجوى بود

بدست چپش نامدار ارمنى * ابا جوشن و تيغ آهرمنى

مبارز چو شاپور و چون انديان * بران جنگ بر تنگ بسته ميان

همى بود گستهم بر دست شاه * كه دارد مر او را ز دشمن نگاه

چو بهرام يل روميان را نديد * درنگى شد و خامشى برگزيد

بفرمود تا كوس بر پشت پيل * ببستند و شد گَرد لشكر چو نيل

نشست از بر پشت پيل سپيد * هم آوردش از بخت شد نااميد

همى راند آن پيل تا ميمنه * بشاپور گفت اى بد بدتنه

نه پيمانت اين بد بنامه درون * كه پيش من آيى بدين دشت خون

نه اين باشد آيين پر مايگان * همى تن بكشتن دهى رايگان

به دو گفت شاپور كاى ديوفش * سر خويش در بندگى كرده كش

ازين نامه كى بود نام و نشان * كه گويى كنون پيش گردنكشان

گرانمايه خسرو بشاپور گفت * كه آن نامه با راى او بود جفت

بنامه تو پاداش يا بى ز من * هم از نامداران اين انجمن

چو هنگام باشد بگويم ترا * ز انديشهء بد بشويم ترا

چو بهرام آواز خسرو شنيد * بانديشه آن جادوى را بديد

بر آشفت و زان كار تنگ آمدش * چو ارغنده شد راى جنگ آمدش

جفا پيشه بر پيل تنها برفت * سوى قلب خسرو خراميد تفت

چو خسرو چنان ديد با انديان * چنين گفت كاى نره شير ژيان

برين پيل بر تير باران كنيد * كمان را چو ابر بهاران كنيد

از ايرانيان آنك بد روز به * كمان بر نهادند يك سر بزه

ز پيكان چنان گشت خرطوم پيل * تو گفتى شد از خستگى پيل نيل

هم آنگاه بهرام بالاى خواست * يكى مغفر خسرو آراى خواست

همان تيرباران گرفتند باز * بر آشفت بهرام گردن فراز

پياده شد آن مرد پرخاشخر * زره دامنش را بزد بر كمر

سپر بر سر آورد و شمشير تيز * بر آورد زان جنگيان رستخيز

پياده ز بهرام بگريختند * كمانهاى چاچى فرو ريختند

يكى باره بردند هم در زمان * سپهبد نشست از بر او دمان

خروشان همى تاخت تا قلبگاه * بجايى كجا شاه بد بىسپاه

همه قلبگه پاك بر هم دريد * درفش جهاندار شد ناپديد

و زان جايگه شد سوى ميسره * پس پشتش آزادگان يك سره

نگهبان آن دست گردوى بود * كه مردى دلير و جهانجوى بود

برادر چو روى برادر بديد * كمان را بزه كرد و اندر كشيد

دو خونى بران سان بر آويختند * كه گفتى بهمشان بر آميختند

بدين سان زمانى بر آمد دراز * همى يك ز ديگر نگشتند باز

به دو گفت بهرام كاى بىپدر * به خون برادر چه بندى كمر

به دو گفت گردوى كاى پيسه گرگ * تو نشنيدى آن داستان بزرگ