شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٥٧

[ جنگ پهلوانان خسرو با بهرام چوبينه ]

مرا گفت كز بنده بگريختى * نبودت هنر تا نياويختى

ازان بنده بگريختن نيست ننگ * كه زخمش بدين سان بود روز جنگ

و ز ان روى بهرام آواز داد * كه اى نامداران فرخ نژاد

يلان سينه و رام و ايزد گشسپ * مرين كشته را بست بايد بر اسپ

فرستيد ز ايدر بلشكر گهش * بدان تا بريده ببيند شهش

تن كوت را زود بر پشت زين * بتنگى ببستند مردان كين

دوان اسپ با مرد گردن فراز * همى شد بلشكر گه خويش باز

دل خسرو از كوت شد دردمند * گشادند زان كشته بند كمند

بران زخم او بر پراگند مشك * بفرمود پس تا بكردند خشك

بكرباس بر دوختش همچنان * زره در بر و تنگ بسته ميان

بنزديك قيصر فرستاد باز * كه شمشير اين بندهء ديو ساز

برين گونه برّد همى روز جنگ * ازو گر هزيمت شدم نيست ننگ

همه روميان دل شكسته شدند * بدل پاك بىجنگ خسته شدند

همى ريخت بطريق خونين سرشك * همى رخ پر از آب و دل پر ز رشك

بيامد ز گردنكشان ده هزار * همه جاثليقان گرد و سوار

يكى حمله بردند زان سان كه كوه * بدريد ز آواز رومى گروه

چكاچاك برخاست و بانگ سران * همان زخم شمشير و گرز گران

تو گفتى كه دريا بجوشد همى * سپهر روان بر خروشد همى

ز بس كشته اندر ميان سپاه * بماندند بر جاى بر بسته راه

ازان روميان كشته شد لشكرى * هر آن كس كه بود از دليران سرى

دل خسرو از درد ايشان بخست * تن خستهء زندگان را ببست

همه كشتگان را بهم بر افكند * تلى گشت برسان كوه بلند

همى خواندنديش بهرام چيد * ببرّيد خسرو ز رومى اميد

همى گفت اگر نيز رومى دو بار * كند هم برين گونه بر كار زار

جهان را تو بىلشكر روم دان * همان تيغ پولاد را موم دان

بسرگس چنين گفت پس شهريار * كه فردا مبر جنگيان را به كار

تو فردا بياساى تا من سپاه * بيارم ز ايرانيان كينه خواه

بايرانيان گفت فردا بجنگ * شما را ببايد شدن بىدرنگ

همه ويژه گفتند كايدون كنيم * كه كوه و بيابان پر از خون كنيم

[ جنگ پهلوانان خسرو با بهرام چوبينه ]

[ جنگ پهلوانان خسرو با بهرام چوبينه ]

چو برزد ز دريا درفش سپيد * ستاره شد از تيرگى نااميد

تبيره زنان از دو پرده سراى * برفتند با پيل و با كرّ ناى

خروش آمد و نالهء گاودم * هم از كوههء پيل رويينه خم

تو گفتى بجنبد همى دشت و راغ * شده روى خورشيد چون پر زاغ

چو ايرانيان بركشيدند صف * همه نيزه و تيغ هندى به كف

زمين سربسر گفتى از جوشنست * ستاره ز نوك سنان روشنست

چو خسرو بياراست بر قلبگاه * همه دل گرفتند يك سر سپاه