شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٥٣

[ آگاه شدن بهرام چوبينه از بازگشتن خسرو و نامه نوشتن به سرداران ايران ]

كنون تا تو رفتى برين راه بود * نيازش ببرگشتن شاه بود

جهاندار خسرو بموسيل گفت * كه رنج تو كى ماند اندر نهفت

بكوشيم تا روز تو به شود * همان نامت از مهتران مه شود

به دو گفت موسيل كاى شهريار * به من بر يكى تازه كن روزگار

كه آيم ببوسم ركيب ترا * ستايش كنم فرّ و زيب ترا

به دو گفت خسرو كه با رنج تو * درفشان كنم زين سخن گنج تو

برون كرد يك پاى خويش از ركيب * شد آن مرد بيدار دل ناشكيب

ببوسيد پاى و ركيب و را * همى خيره گشت از نهيب ورا

چو بيكار شد مرد خسرو پرست * جهانجوى فرمود تا برنشست

و ز ان دشت بىبر برانگيخت اسپ * همى تاخت تا پيش آذر گشسب

نوان اندر آمد بآتشكده * دلش بود يك سر به درد آژده

بشد هيربد زند و استا بدست * بپيش جهاندار يزدان پرست

گشاد از ميان شاه زرّين كمر * بر آتش بر آگند چندى گهر

نيايش كنان پيش آذر بگشت * بناليد و ز هيربد برگذشت

همى گفت كاى داور داد و پاك * سر دشمنان اندر آور به خاك

تو دانى كه بر داد نالم همى * همه راه نيكى سگالم همى

تو مپسند بيداد بيدادگر * بگفت اين و بر بست زرّين كمر

سوى دشت دوك اندر آورد روى * همى شد خليده دل و راه جوى

چو آمد بلشكر گه خويش باز * همان تيره گشت آن شب ديرياز

فرستاد بيدار كارآگهان * كه تا باز جويند كار جهان

چو آگاه شد لشكر نيمروز * كه آمد ز ره شاه گيتى فروز

همه كوس بستند بر پشت پيل * زمين شد بكردار درياى نيل

از ان آگهى سر بسر نو شدند * به يارى بنزديك خسرو شدند

[ آگاه شدن بهرام چوبينه از بازگشتن خسرو و نامه نوشتن به سرداران ايران ]

[ آگاه شدن بهرام چوبينه از بازگشتن خسرو و نامه نوشتن به سرداران ايران ]

چو آمد ببهرام زين آگهى * كه تازه شد آن فرّ شاهنشهى

همانگونه ز لشكر يكى نامجوى * نگه كرد با دانش و آب روى

كجا نام او بود دانا پناه * كه بهرام را او بدى نيك خواه

دبير سرافراز را پيش خواند * سخنهاى بايسته چندى براند

بفرمود تا نامه‌هاى بزرگ * نويسد بران مهتران سترگ

بگستهم و گردوى و بندوى گرد * كه از مهتران نام گردى ببرد

چو شاپور و چون انديان سوار * هر انكس كه بود از يلان نامدار

سر نامه گفت از جهان آفرين * همى خواهم اندر نهان آفرين

چو بيدار گرديد يك سر ز خواب * نگيريد بر بد ازين سان شتاب

كه تا در جهان تخم ساسانيان * پديد آمد اندر كنار و ميان

از يشان نرفتست جز برترى * بگرد جهان گشتن و داورى

نخست از سر بابكان اردشير * كه اندر جهان تازه شد دار و گير

زمانه ز شمشير او تيره گشت * سر نامداران همه خيره گشت