شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٥٢

[ سپاه كشيدن خسرو به سوى آذرآبادگان ]

چو خسرو بديد آن گزيده سپاه * سواران گردنكش و رزمخواه

همى خواند بر كردگار آفرين * كه چرخ آفريد و زمان و زمين

همان بر نياطوس و بر لشكرش * چه بر نامور قيصر و كشورش

بدان مهتران گفت اگر كردگار * مرا يار باشد گهِ كار زار

توانايى خويش پيدا كنم * زمين را بكوكب ثريا كنم

نباشد جز انديشهء دوستان * فلك يار و مهر ردان بوستان

[ سپاه كشيدن خسرو به سوى آذرآبادگان ]

[ سپاه كشيدن خسرو به سوى آذرآبادگان ]

بهشتم بياراست خورشيد چهر * سپه را بكردار گردان سپهر

ز درگاه برخاست آواى كوس * هوا شد ز گرد سپاه آبنوس

سپاهى گزين كرد ز آزادگان * بيامد سوى آذرابادگان

دو هفته بر آمد بفرمان شاه * بلشكر گه آمد دما دم سپاه

سرا پردهء شاه بر دشت دوك * چنان لشكرى گشن و راهى سه دوك

نياطوس را داد لشكر همه * به دو گفت مهتر تويى بر رمه

و زان جايگه با سواران گرد * عنان بارهء تيز تگ را سپرد

سوى راه چيچست بنهاد روى * همى راند شادان دل و راه جوى

بجايى كه موسيل بود ارمنى * كه كردى ميان بزرگان منى

بلشكر گهش يار بندوى بود * كه بندوى خال جهانجوى بود

برفت اين دو گرد از ميان سپاه * ز لشكر نگه كرد خسرو به راه

بگستهم گفت آن دلاور دو مرد * چنين اسپ تازان بدشت نبرد

برو سوى ايشان ببين تا كيند * برين گونه تازان ز بهر چيند

چنين گفت گستهم كاى شهريار * برانم كه آن مرد ابلق سوار

برادرم بندوى كند اورست * همان يارش از لشكرى ديگرست

چنين گفت خسرو بگستهم شير * كه اين كى بود اى سوار دلير

كجا كار بندوى باشد درشت * مگر پاك يزدان بود يار و پشت

اگر زنده خواهى بزندان بود * و گر كشته بر دار ميدان بود

به دو گفت گستهم شاها درست * بدان سو نگه كن كه او خال تست

گر آيد بنزديك و باشد جز اوى * ز گستهم گوينده جز جان مجوى

هم آنگه رسيدند نزديك شاه * پياده شدند اندران سايه گاه

چو رفتند نزديك خسرو فراز * ستودند و بردند پيشش نماز

بپرسيد خسرو ببنوى گفت * كه گفتم ترا خاك يابم نهفت

بخسرو بگفت انچ بر وى رسيد * همان مردمى كو ز بهرام ديد

و زان چاره جستن دران روزگار * و زان پوشش جامهء شهريار

همى گفت و خسرو فراوان گريست * از ان پس به دو گفت كاين مرد كيست

به دو گفت كاى شاه خورشيد چهر * تو موسيل را چون نپرسى ز مهر

كه تا تو ز ايران شدستى بروم * نخفتست هرگز بآباد بوم

سراپرده و دشت جاى وى است * نه خرگاه و خيمه سراى وى است

فراوان سپاهست با او بهم * سليح بزرگى و گنج درم