شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٥

[ آمدن افراسياب به نزديك پدر خود ]

كدامست كين را ندانم بنام * يكى گفت كين پور دستان سام

نبينى كه با گرز سام آمدست * جوانست و جوياى نام آمدست

بپيش سپاه آمد افراسياب * چو كشتى كه موجش برآرد ز آب

چو رستم ورا ديد بفشارد ران * به گردن برآورد گرز گران

چو تنگ اندر آورد با او زمين * فرو كرد گرز گران را بزين

ببند كمرش اندر آورد چنگ * جدا كردش از پشت زين پلنگ

همى خواست بردنش پيش قباد * دهد روز جنگ نخستينش داد

ز هنگ سپهدار و چنگ سوار * نيامد دوال كمر پايدار

گسست و به خاك اندر آمد سرش * سواران گرفتند گرد اندرش

سپهبد چو از چنگ رستم بجست * بخائيد رستم همى پشت دست

چرا گفت نگرفتمش زير كش * همى بر كمر ساختم بند خوش

چو آواى زنگ آمد از پشت پيل * خروشيدن كوس بر چند ميل

يكى مژده بردند نزديك شاه * كه رستم بدرّيد قلب سپاه

چنان تا بر شاه تركان رسيد * درفش سپهدار شد ناپديد

گرفتش كمربند و بفگند خوار * خروشى ز تركان بر آمد بزار

ز جاى اندر آمد چو آتش قباد * بجنبيد لشگر چو دريا ز باد

بر آمد خروشيدن دار و كوب * درخشيدن خنجر و زخم چوب

بران ترگ زرّين و زرّين سپر * غمى شد سر از چاك چاك تبر

تو گفتى كه ابرى بر آمد ز كنج * ز شنگرف نيرنگ زد بر ترنج

ز گرد سواران دران پهن دشت * زمين شش شد و آسمان گشت هشت

هزار و صد و شصت گرد دلير * بيك زخم شد كشته چون نرّه شير

برفتند تركان ز پيش مغان * كشيدند لشگر سوى دامغان

و زان جا بجيحون نهادند روى * خليده دل و با غم و گفت و گوى

شكسته سليح و گسسته كمر * نه بوق و نه كوس و نه پاى و نه سر

[ آمدن افراسياب به نزديك پدر خود ]

[ آمدن افراسياب به نزديك پدر خود ]

برفت از لب رود نزد پشنگ * زبان پر ز گفتار و كوتاه چنگ

به دو گفت كاى نامبردار شاه * ترا بود ازين جنگ جستن گناه

يكى آنكه پيمان شكستن ز شاه * بزرگان پيشين نديدند راه

نه از تخم ايرج جهان پاك شد * نه زهر گزاينده ترياك شد

يكى كم شود ديگر آيد بجاى * جهان را نمانند بىكدخداى

قباد آمد و تاج بر سر نهاد * بكينه يكى نو در اندر گشاد

سوارى پديد آمد از تخم سام * كه دستانش رستم نهادست نام

بيامد بسان نهنگ دژم * كه گفتى زمين را بسوزد بدم

همى تاخت اندر فراز و نشيب * همى زد بگرز و بتيغ و ركيب

ز گرزش هوا شد پر از چاك چاك * نيرزيد جانم بيك مشت خاك

همه لشكر ما بهم بر دريد * كس اندر جهان اين شگفتى نديد

درفش مرا ديد بر يك كران * بزين اندر آورد گرز گران