شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٤٨

[ گزارش كردن خراد بر كيش هندوان ]

شوى پيش اين دختر سوكوار * سخن گويى از نامور شهريار

مگر پاسخى يا بى از دخترم * كز و آتش آيد همى بر سرم

مگر بشنود پند و اندرزتان * بداند سر مايه و ارزتان

بر آنم كه امروز پاسخ دهد * چو پاسخ بآواز فرخ دهد

شود رسته زين انده سوكوار * كه خوناب بارد همى بر كنار

برفت آن گرامى سه آزاد مرد * سخن گوى و هر يك بننگ نبرد

از يشان كسى روى پاسخ نديد * زن بىزبان خامشى برگزيد

از ان چاره نزديك قيصر شدند * ببيچارگى نزد داور شدند

كه هر چند گفتيم و داديم پند * نبد پند ما مر ورا سودمند

چنين گفت قيصر كه بد روزگار * كه ما سوكواريم زين سوكوار

از ان نامداران چو چاره نيافت * سوى راى خرّاد برزين شتافت

به دو گفت كاى نامدار دبير * گزين سر تخمهء اردشير

يكى سوى اين دختر اندر شوى * مگر يك ره آواز او بشنوى

فرستاد با او يكى استوار * ز ايوان بنزديك آن سوكوار

چو خرّاد برزين بيامد برش * نگه كرد روى و سر و افسرش

همى بود پيشش زمانى دراز * طلسم فريبنده بردش نماز

بسى گفت و زن هيچ پاسخ نداد * پر انديشه شد مرد مهتر نژاد

سراپاى زن را همى بنگريد * پرستندگان را بر او بديد

همى گفت گر زن ز غم بيهش است * پرستنده بارى چرا خامش است

اگر خود سر شكست در چشم اوى * سزيدى اگر كم شدى خشم اوى

بپيش برش برچكاند همى * چپ و راست جنبش نداند همى

سرشكش كه انداخت يك جاى رفت * نه جنبان شدش دست و نه پاى رفت

اگر خود درين كالبد جان بدى * جز از دست جايش جنبان بدى

سرشكش سوى ديگر انداختى * و گر دست جاى دگر آختى

نبينم همى جنبش جان و جسم * نباشد جز از فيلسوفى طلسم

بر قيصر آمد بخنديد و گفت * كه اين ماه رخ را خرد نيست جفت

طلسمست كاين روميان ساختند * كه بالوى و گستهم نشناختند

بايرانيان گر بخندى همى * وگر چشم ما را ببندى همى

چو اين بشنود شاه خندان شود * گشاده رخ و سيم دندان شود

[ گزارش كردن خراد بر كيش هندوان ]

[ گزارش كردن خراد بر كيش هندوان ]

به دو گفت قيصر كه جاويد زى * كه دستور شاهنشهان را سزى

يكى خانه دارم در ايوان شگفت * كزين برتر اندازه نتوان گرفت

يكى اسب و مردى بروبر سوار * كز انجا شگفتى شود هوشيار

چو بينى ندانى كه اين بند چيست * طلسمست گر كردهء ايزديست

چو خرّاد برزين شنيد اين سخن * بيامد بران جايگاه كهن

بديدش يكى جاى كرده بلند * سوار ايستاده درو ارجمند

كجا چشم بيننده چونان نديد * بدان سان تو گفتى خداى آفريد