شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٤٧

[ جادو ساختن روميان و آزمايش كردن ايرانيان را ]

چو بشنيد قيصر گرفت آفرين * بدان نامداران با راى و دين

همى بود تا شمع گردان سپهر * دگر گونه تر شد بآيين و چهر

[ جادو ساختن روميان و آزمايش كردن ايرانيان را ]

[ جادو ساختن روميان و آزمايش كردن ايرانيان را ]

چو خورشيد گردنده بىرنگ شد * ستاره ببرج شباهنگ شد

بفرمود قيصر بنيرنگ ساز * كه پيش آرد انديشه‌هاى دراز

بسازيد جايى شگفتى طلسم * كه كس باز نشناسد او را بجسم

نشسته زنى خوب بر تخت ناز * پر از شرم با جامه‌هاى طراز

ازين روى و زان رو پرستندگان * پس پشت و پيش اندرش بندگان

نشسته بران تخت بىگفت و گوى * بگريان زنى ماند آن خوب روى

زمان تا زمان دست بر آختى * سرشكى ز مژگان بينداختى

هر آن كس كه ديدى مر او را ز دور * زنى يافتى شيفته پر ز نور

كه بگريستى بر مسيحا بزار * دو رخ زرد و مژگان چو ابر بهار

طلسم بزرگان چو آمد بجاى * بر قيصر آمد يكى رهنماى

ز دانا چو بشنيد قيصر برفت * بپيش طلسم آمد آنگاه تفت

از ان جادويى در شگفتى بماند * فرستاد و گستهم را پيش خواند

بگستهم گفت اى گو نامدار * يكى دخترى داشتم چون نگار

بباليد و آمدش هنگام شوى * يكى خويش بد مر و را نامجوى

به راه مسيحا به دو دادمش * ز بىدانشى روى بگشادمش

فرستادم او را بخان جوان * سوى آسمان شد روان جوان

كنون او نشستست با سوك و درد * شده روز روشن برو لاژورد

نه پندم پذيرد نه گويد سخن * جهان نو از رنج او شد كهن

يكى رنج بردار و او را ببين * سخنهاى دانندگان برگزين

جوانى و از گوهر پهلوان * مگر با تو او برگشايد زبان

به دو گفت گستهم كايدون كنم * مگر از دلش رنج بيرون كنم

بنزد طلسم آمد آن نامدار * گشاده دل و بر سخن كامگار

چو آمد بنزديك تختش فراز * طلسم از بر تخت بردش نماز

گرانمايه گستهم بنشست خوار * سخن گفت با دختر سوكوار

دلاور نخست اندر آمد بپند * سخنها كه او را بدى سودمند

به دو گفت كاى دخت قيصر نژاد * خردمند نخروشد از كار داد

رها نيست از مرگ پرّان عقاب * چه در بيشه شير و چه ماهى در آب

همه باد بد گفتن پهلوان * كه زن بىزبان بود و تن بىروان

بانگشت خود هر زمانى سرشك * بينداختى پيش گويا پزشك

چو گستهم ازو در شگفتى بماند * فرستاد قيصر كس او را بخواند

چه ديدى به دو گفت از دخترم * كزو تيره گردد همى افسرم

به دو گفت بسيار دادمش پند * نبد پند من پيش او كاربند

دگر روز قيصر ببالوى گفت * كه امروز با انديان باش جفت

همان نيز شاپور مهتر نژاد * كند جان ما را بدين دخت شاد