شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٤٦

[ پيمان نامه نوشتن خسرو پرويز و فرستادن نزد قيصر ]

بايرانيان گفت كامروز مهر * دگر گونه گردد همى بر سپهر

ز قيصر يكى نامه آمد بلند * سخن گفتنش سربسر سودمند

همى راه جويد كه ديرينه كين * ببرد ز روم و ز ايران زمين

چنين يافت پاسخ ز ايرانيان * كه هرگز نه برخاست كين از ميان

چو اين راست گردد بهنگام تو * نويسند بر تاجها نام تو

چو ايشان بران گونه ديدند راى * بپردخت خسرو ز بيگانه جاى

دوات و قلم خواست و چينى حرير * بفرمود تا پيش او شد دبير

يكى نامه بنوشت بر پهلوى * بر آيين شاهان خط خسروى

كه پذيرفت خسرو ز يزدان پاك * ز گردنده خورشيد تا تيره خاك

كه تا او بود شاه در پيشگاه * ورا باشد ايران و گنج و سپاه

نخواهد ز دارندگان باژ روم * نه لشكر فرستد بران مرز و بوم

هران شارستانى كزان مرز بود * اگر چند بيكار و بىارز بود

بقيصر سپارد همه يك بيك * ازين پس نوشته فرستيم و چك

همان نيز دختر كزان مادرست * كه پاك است و پيوستهء قيصرست

بهمداستان پدر خواستيم * بدين خواستن دل بياراستيم

هران كس كه در بارگاه تواند * از ايران و اندر پناه تواند

چو گستهم و شاپور و چون انديان * چو خرّاد برزين ز تخم كيان

چو لشكر فرستى بديشان سپار * خرد يافته دختر نامدار

بخويشى چنانم كنون با تو من * چو از پيش بود آن بزرگ انجمن

نخستين كيومرث با جمشيد * كز و بود گيتى ببيم و اميد

دگر هرچ هستند ايرج نژاد * كه آيين و فرّ فريدون نهاد

بدين همنشان تا قباد بزرگ * كه از داد او خويش بد ميش و گرگ

همه كينه برداشتيم از ميان * يكى گشت رومى و ايرانيان

ز قيصر پذيرفتم آن دخترش * كه از دختران باشد او افسرش

ازين بر نگردم كه گفتم يكى * ز كردار بسيار تا اندكى

تو چيزى كه گفتى درنگى مساز * كه بودن درين شارستان شد دراز

چو كرد اين سخنها برين گونه ياد * نوشته بخورشيد خرّاد داد

سپهبد چو باد اندر آمد ز جاى * باسپ كميت اندر آورد پاى

همى تاخت تا پيش قيصر چو باد * سخنهاى خسرو به دو كرد ياد

چو قيصر از ان نامه بگسست بند * بديد آن سخنهاى شاه بلند

بفرمود تا هر كه دانا بدند * بگفتارها بر توانا بدند

بنزديك قيصر شدند انجمن * بپرسيد زيشان همه تن بتن

كه اكنون مر اين را چه درمان كنيم * ابا شاه ايران چه پيمان كنيم

بدين نامه ما بىبهانه شديم * همى روم و ايران يگانه شديم

بزرگان فرزانه برخاستند * زبان را بپاسخ بياراستند

كه ما كهترانيم و قيصر تويى * جهاندار با تخت و افسر تويى

نگه كن كنون راى و فرمان تراست * ز ما گر بخواهى تن و جان تراست