شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٤٤

[ نامه نوشتن قيصر به خسرو پرويز ديگر بار ]

چو بشنيد قيصر بدستور گفت * كه بيرون شد اين آرزوى از نهفت

[ چه گوييم و اين را چه پاسخ دهيم * بيا تا برين راى فرخ نهيم ]

گرانمايه دستور گفت اين سخن * كه در آسمان اختر افگند بن

به مردى و دانش كجا داشت كس * جهان داورت باد فرياد رس

چو خسرو سوى مرز خاقان شود * ورا يار خواهد تن آسان شود

چو لشكر ز جاى دگر سازد اوى * ز كين تو هرگز نپردازد اوى

نگه كن كنون تو كه داناترى * بدين آرزوها تواناترى

چنين گفت قيصر كه اكنون سپاه * فرستيم ناچار با پيل و گاه

سخن چند گويم همان به كه گنج * كنم خوار تا دور مانم ز رنج

[ نامه نوشتن قيصر به خسرو پرويز ديگر بار ]

[ نامه نوشتن قيصر به خسرو پرويز ديگر بار ]

هم آنگه يكى نامه بنوشت زود * بران آفرين آفرين بر فزود

كه با موبد يكدل و پاك راى * زديم از بد و نيك ناباك راى

ز هر گونه‌يى داستانها زديم * بران راى پيشينه باز آمديم

كنون راى و گفتارها شد ببن * گشادم در گنجهاى كهن

بقسطنّيه در فراوان سپاه * ندارم كه دارند كشور نگاه

سخنها ز هر گونه آراستيم * ز هر كشورى لشكرى خواستيم

يكايك چو آيند هم در زمان * فرستيم نزديك تو بىگمان

همه مولش و راى چندين زدن * برين نيشتر كام شير آژدن

از ان بُد كه كردارهاى كهن * همى ياد كرد آنك داند سخن

كه هنگام شاپور شاه اردشير * دل مرد برنا شد از رنج سير

ز بس غارت و كشتن و تاختن * به بيداد بر كينها ساختن

كزو بگذرى هرمز و كىقباد * كه از داد يزدان نكردند ياد

نياى تو آن شاه نوشين روان * كه از داد او پير سر شد جوان

همه روم ازو شد سراسر خراب * چنانچون كه ايران ز افراسياب

ازين مرز ما سى و نه شارستان * از ايرانيان شد همه خارستان

ز خون سران دشت شد آبگير * زن و كودكانشان ببردند اسير

اگر مرد رومى بدل كين گرفت * نبايد كه آيد ترا آن شگفت

خود آزردنى نيست در دين ما * مبادا بدى كردن آيين ما

نديديم چيزى به از راستى * همان دورى از كژّى و كاستى

ستمديدگان را همه خواندم * وزين در فراوان سخن راندم

بافسون دل مردمان پاك شد * همه زهر گيرنده ترياك شد

بدان بر نهادم كزين در سخن * نگويد كس از روزگار كهن

به چيزى كه گويى تو فرمان كنم * روان را به پيمان گروگان كنم

شما را زبان داد بايد همان * كه بر ما نباشد كسى بد گمان

بگويى كه تا من بوم شهريار * نگيرم چنين رنجها سست و خوار

نخواهم من از روميان باژ نيز * نه بفروشم اين رنجها را به چيز

دگر هرچ داريد زان مرز و بوم * از ايران كسى نسپرد مرز و روم