شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٤١

[ نامه فرستادن خسرو پرويز به قيصر روم ]

بنزديك قيصر نهادند روى * بزرگان روشن دل و راست‌گوى

چو بشنيد قيصر كز ايران مهان * فرستادهء شهريار جهان

رسيدند نزديك ايوان ز راه * پذيره فرستاد چندى سپاه

بياراست كاخى بديباى روم * همه پيكرش گوهر و زرّ بوم

نشست از بر نامور تخت عاج * بسر بر نهاد آن دل افروز تاج

بفرمود تا پرده برداشتند * ز دهليزشان تيز بگذاشتند

گرانمايه گستهم بد پيش رو * پس او چو بالوى و شاپور گو

چو خرّاد برزين و گردانديان * همه تاج بر سر كمر بر ميان

رسيدند نزديك قيصر فراز * چو ديدند بردند پيشش نماز

همه يك زبان آفرين خواندند * بران تخت زر گوهر افشاندند

نخستين بپرسيد قيصر ز شاه * از ايران و ز لشكر و رنج راه

چو بشنيد خرّاد برزين برفت * بر تخت با نامهء شاه تفت

بفرمان آن نامور شهريار * نهادند كرسى زرّين چهار

نشست اين سه پر مايهء نيك راى * همى بود خرّاد برزين بپاى

بفرمود قيصر كه بر زير گاه * نشيند كسى كو بپيمود راه

چنين گفت خرّاد برزين كه شاه * مرا در بزرگى ندادست راه

كه در پيش قيصر بيارم نشست * چنين نامهء شاه ايران بدست

مگر بندگى را پسند آيمت * به پيغام او سودمند آيمت

به دو گفت قيصر كه بگشاى راز * چه گفت آن خردمند گردن فراز

نخست آفرين بر جهاندار كرد * جهان را بدان آفرين خوار كرد

كه اويست برتر ز هر برترى * توانا و داننده از هر درى

بفرمان او گردد اين آسمان * كجا برترست از مكان و زمان

سپهر و ستاره همه كرده‌اند * بدين چرخ گردان بر آورده‌اند

چو از خاك مر جانور بنده كرد * نخستين كيومرث را زنده كرد

چنان تا بشاه آفريدون رسيد * كزان سرفراز ان ورا برگزيد

پديد آمد آن تخمه اندر جهان * ببود آشكار آنچ بودى نهان

همى رو چنين تا سر كىقباد * كه تاج بزرگى بسر برنهاد

نيامد بدين دوده هرگز بدى * نگه داشتندى ره ايزدى

كنون بنده‌يى ناسزاوار و گست * بيامد بتخت كيان بر نشست

همى داد خواهم ز بيدادگر * نه افسر نه تخت و كلاه و كمر

هرانكس كه او بر نشيند بتخت * خرد بايد و نامدارى و بخت

شناسد كه اين تخت و اين فرهى * كرا بود و ديهيم شاهنشهى

مرا اندرين كار يارى كنيد * برين بىوفا كامگارى كنيد

كه پوينده گشتيم گرد جهان * بشرم آمديم از كهان و مهان

چو قيصر بران سان سخنها شنيد * برخساره شد چون گل شنبليد

گل شنبليدش پر از ژاله شد * زبان و روانش پر از ناله شد

چو آن نامه بر خواند بفزود درد * شد آن تخت بر چشم او لاژورد