شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٤٠

[ نامه فرستادن خسرو پرويز به قيصر روم ]

كه هرگز نسازم بدى در نهان * برانديش از كردگار جهان

به دو گفت خسرو كه از ترسگار * نيايد سخن گفتن نابكار

ز تو نيز هرگز نديدم بدى * نيازى بكژّى و نابخردى

و ليكن ز كار سپهر بلند * نباشد شگفت ار شوى پر گزند

چو بايسته كارى بود ايزدى * بيك سو شود دانش و بخردى

براهب چنين گفت پس شهريار * كه شاداب دل باش و به روزگار

و زان دير چون برق رخشان ز ميغ * بيامد سوى شارستان وريغ

پذيره شدندش بزرگان شهر * كسى را كه از مردمى بود بهر

[ نامه فرستادن خسرو پرويز به قيصر روم ]

[ نامه فرستادن خسرو پرويز به قيصر روم ]

چو آمد بران شارستان شهريار * سوار آمد از قيصر نامدار

كه چيزى كزين مرز بايد بخواه * مدار آرزو را ز شاهان نگاه

كه هر چند اين پادشاهى مراست * ترا با تن خويش داريم راست

بران شارستان ايمن و شاد باش * ز هر بد كه انديشى آزاد باش

همه روم يك سر ترا كهترند * اگر چند گردنكش و مهترند

ترا تا نسازم سليح و سپاه * نجويم خور و خواب و آرام گاه

چو بشنيد خسرو بدان شاد گشت * روانش از انديشه آزاد گشت

بفرمود گستهم و بالوى را * همان انديان جهانجوى را

بخرّاد برزين و شاپور شير * چنين گفت پس شهريار دلير

كه اسپان چو روشن شود زين كنيد * به بالاى آن زين زرّين كنيد

بپوشيد زربفت چنينى قباى * همه يكدلانيد و پاكيزه راى

ازين شارستان سوى قيصر شويد * بگوييد و گفتار او بشنويد

خردمند باشيد و روشن روان * نيوشنده و چرب و شيرين زبان

گر ايدونك قيصر بميدان شود * كمان خواهد ار نى بچوگان شود

بكوشيد با مرد خسرو پرست * بدان تا شما را نيايد شكست

سوارى بداند كز ايران برند * دليرى و نيرو ز شيران برند

بخرّاد برزين بفرمود شاه * كه چينى حرير آر و مشك سياه

بقيصر يكى نامه بايد نوشت * چو خورشيد تابان بخرّم بهشت

سخنهاى كوتاه و معنى بسى * كه آن ياد گيرد دل هر كسى

كه نزديك او فيلسوفان بوند * بدان كوش تا ياوه‌يى نشنوند

چو نامه بخواند زبان برگشاى * بگفتار با تو ندارند پاى

ببالوى گفت آنچ قيصر ز من * گشايد زبان بر سر انجمن

ز فرمان و سوگند و پيمان و عهد * تو اندر سخن ياد كن همچو شهد

بدان انجمن تو زبان منى * بهر نيك و بد ترجمان منى

به چيزى كه بر ما نيايد شكست * بكوشيد و با آن بساييد دست

تو پيمان گفتار من در پذير * سخن هرچ گفتم همه يادگير

شنيدند آواز فرخ جوان * جهان ديده گردان روشن روان

همه خواندند آفرين سر بسر * كه جز تو مبادا كسى تاجور